Skip to main content

Is The Constitution A Key?

Sumanasiri Liyanage
We all know the old joke about a guy looking for his lost key under the street light; when asked where he lost it, he admits that it was in a dark corner. So why he looking for it here, under the light? Because the visibility is much better here.” ~ (Zizek Jokes. 2004)
The current debate on constitutional change reminded me this old joke about drunkard guy looking for a lost key. In this discussion, I shall use the old Marxian term –the national question – rather than the conventional terms -the Tamil ethnic question or the ethnic problem- commonly used in the current discourse. It has been incessantly argued with some justification that a new constitution or a revolutionary changes in the existing constitution is the key to resolving the national question as the Tamil struggle has been from its inception revolved around the issue of the state power. Although the issues has not been raised with that intensity in relation to the Muslim national question or the Kandyan Tamil question, a similar solution is flagged. The present writer also held the view, may be until 2005, that the constitutional change was the key to the resolution of the national question that is expressed in multiple forms. However, three events have led to the complete metamorphosis of my views on the issue. Let me list these three views in chronological order: (1) the complete breakdown of the talks between the Ranil Wickremesinghe Government and the Liberation Tigers of Tamil Eelam in 2005 (my article with the caption, “Negotiating with the Non-Negotiable” (written in 2005 and published in 2007); (2) The military defeat of the LTTE in the hands of the Government of Sri Lanka (GoSL) security forces; (3) Sri Lanka’s adherence to neoliberal economic policies irrespective of the political party in power. When nations or ethnic groups are in conflict, the settlement, resolution and transformation of the conflict may be initiated only in a situation which is characterized by a confluence of certain elements and forces. Hence, such a conjuncture should be taken not as a “phase” but as a “moment”. In recent Sri Lankan history we have seen in my view that conjunctural moment in three instances. In 1987 with the signing of the Indo-Lanka agreement, in 1994 when Chandrika Bandaranaike came to power and In 2009 after the military victory over the LTTE. We missed all three moments primarily because of the failure of the Sri Lankan political elites, both Sinhala and Tamil. Of course, the major share of the blame should go to Sinhala political elite as they represent the hegemonic element in the equation. In the first two moments, constitutional change played a major role. While the refusal of the Tamil United Liberation Front (TULF) to participate in the process was one of the key reason for 1987 failure, Chandrika’s postponement of the process for her own power greediness affected adversely the process. In 2009, the failure may be attributed to the Sinhala egoism represented by the Mahinda Rajapaksa regime. This ontological understanding reveals a hidden elements that lies behind this failure.
When the ‘moment’ that is conducive to the resolution of the deep-rooted conflicts passes by, conflicts often times reemerge with great intensity. The society will be polarized on ethnic lines. The polarization of society on ethnic lines makes resolution of the conflict extremely difficult. We have experienced this in the post 1987, the post 1996 and the post 2010. Today, in the post 2015 “regime change” polarization of society on ethnic lines has greatly intensified. The attacks on Mosque in Mallawapitiya and hate speech in social networks provide evidence for ethnic polarization. It this context, it is not unnatural read any proposed changes in the prism of ethnic identities. As someone has informed the constitution is the power map of the state. The point that I wish to submit here is that in the present context a referendum that is required for a constitutional change of this nature would be a battle fought on ethnic lines. Can a constitutional change be the key? Absolutely, not at this juncture. It appears that a key can be found in different plane where the visibility is less. This brings us to the issue of social classes and neoliberal project.
Elitist Project of Neoliberalism
How does this relate to neoliberal economic project? The focus of the World Development Report of 1997 (WDR) was state restructuring. There are two views of state reforms, namely the neoliberal state reforms and what I call the reforms for peoples’ power. The tangentially overlapping of the two should not be viewed them as one and the same thing. Neoliberal state reforms as outlined in the WDR ensures that elites would be kept in power and be given decision-making authority. Power-sharing or devolution is to share power among elites of the different ethnic or national groups. Those who emphasizes the importance of the constitutional change look for an elite agreement that is similar to the present agreement between the Yahapalana Government (YG) and the Tamil National alliance (TNA). Both the YG and TNA are in agreement that the neoliberal economic project is imperative to achieve economic development. The TNA has voted for all three budgets presented so far by the YG. The implementation of neoliberal project in the North as well as in the South go against the fundamental economic rights of the people. Let us take an example. The YG is trying to grab large amount of land in the island thus violating peoples’ rights to use land, water and other natural resources. The government seeks to attract foreign investors offering them land on easy terms in the pretext that small peasants’ use of land is ineffective and unproductive. So far not a word is uttered by the TNA on this. Similarly, YG is trying give country’s resources to foreign investors. This may include oil farms in Trincolmalee, harbor in Hambantota. Although oil farms in the Eastern Province, a part of the so-called Tamil homeland, both the TNA and the Chief Minister of the Northern Province were conspicuously silent on this matter. Neoliberal state reforms may change the power-sharing between the elites of different ethnic/ national groups but would fail to give power to the people enabling them to decide on their livelihood and resources. Hence, the previous failure of all the attempts can be posited as a failure of the Sri Lankan elites because they did not include issues and problems faced by the lower strata of the society.
The struggle against neoliberal policies would provide a new space within which people can be brought into a united struggle irrespective of their ethnic affiliation. Let me give an example. The disastrous event in April at Meethotamulla has posed strongly the need of right of self-determination of the people to decide whether the people in the area wish to have garbage from other areas. This right may be expressed only under a system of Jeffersonian “ward democracy” that would be the foundation of the new state structure. The same principle can be adopted over the issue of land right in Mullativu or in Hambantota. However, this system of change may be totally different from the change that would be attempted by the neoliberal state reforms. The new key is not in the “visible” place of constitutional change but in the “less visible” space of struggle that people have already started on the issue of land, water, national resources and environment. As Judith Butler once argued what would result in in this process is not a nation-state but a federation. The struggle against neoliberalism will be integrally linked with the struggle for a new constitution that ensures justice, equality, democracy and ecological balance.
*The writer can be contacted:
Print Friendly


Popular posts from this blog

සාකච්ඡාව සදහා වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? සුමනසිරි ලියනගේ
වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? නිර්ධන පන්තිය ලෙස සැලකිය හැකි පංති තීරූ මොනවාද? විප්ලවවාදී පක්ෂයක පන්ති පදනම වන්නේ සහ විය යුත්තේ කුමන පංතීන්ගෙන් ද? මා මෙම ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ න්‍යායාත්මක ප්‍රශ්නයක් හැටියට නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සන්දර්භය තුල දේශපාලන ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගැනීමේදී ආසන්නව මතුවන ප්‍රශ්නයක් හැටියට ය. පසුගිය වසර දෙක තුල ඇතිවුන මා සහභාගී වූ දේශපාලන සාකච්ඡා කිහිපයක දීම මෙම ප්‍රශ්නය මතුවිණ. එහෙත් එම ප්‍රශ්නය මතු වූ අවස්ථා හැම එකකදීම වාගේ අපි එම ප්‍රශ්නය සමග නිශ්චිතව පොර බැදීම අත්හැර දැම්මෙමු. ඒ එය දිගට ගෙන යාමෙන් අප මාක්ස්වාදයේ ශුද්ධ වූ පාඨයන් ගෙන් බිදී යාදෝ යන බියෙනි. මෑතකදී වෟත්තීය සංගමයක් තුල ඇතිවූ සාකච්ඡාවකදී මෙම කරුණ වඩාත් සංයුක්තව මතුවිණ. වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුත්තේ කවුරුන් ද යනුවෙන් පැන නැගුන එම සාකච්ඡාවේදී සෟජු ලෙස නොවුන ද මතු වුයේ මෙම ප්‍රශ්නය ය. වැටුප් ශ්‍රමිකයා, නිර්ධනයා, සහ කම්කරුවා යන පද වලින් ජනප්‍රිය ලෙස හැදින්වුව් ද නැත ද වැටුපට වැඩකරන කොටස් වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුතු ය යන්න සාමාන්…
බිල්ලෝ සහ කන්‍යාවියෝ: මහජන පෙරමුණු වාදය යලි කරලියට
සුමනසිරි ලියනගේ

ෆෙබරවාරි 10 වෙනිදා පැවැත්වුන ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයෙන් යහපාලන ආංඩුවේ සහභාගි දේශපාලන පක්ෂ දෙක පරාජයට පත්වීන. මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ දිස්ත්‍රික් ගණනාවක බහුතර බලය තහවුරු කර ගත්තේ ය. මේ සමග ඊලග ජනාධිපතිවරණයකදී සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක දී මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පරාජය කළ හැක්කේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා ගොනු කෙරුන බලවේග නැවතත් එක්කර ගැන්ම මගින් පමණක් ය යන අදහස කිහිප පොලක් ම විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත. පසුගිය දිනෙක මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී යහපාලන ආංඩුවේ ඇමතිවරයෙකු වූ පාඨලී චම්පික රණවක මෙම යෝජනාව කලේ ය. 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගයේ සිවිල් සමාජකාරකයෙකු වූ ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි  මුහුණු පොතේ සටහනකින් මෙයට සමාන අදහසක් දැක්විය. විපක්ෂ නායක ආර් සම්බන්ධන් ඉදිරිපත් කළ අදහස ද මෙයට ම සමාන එකක් විය. මෙම යෝජනාව ගැන තම අදහස් දැක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පාර්ලිමේන්තුවේ දී පැවසුවේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගය නැවත ගොනු කිරීම ක…
දැනට ලියාගෙන යන පොතක  කොටසක්.....

හතරවෙනි පරිච්චේදය අසාධාරණයට සහ අනාරක්ෂිත භාවයට හේතු කවරේද?  පලවෙනි කොටස

“මෙම ග්‍රහලෝකය බැංකුවක් වීනම් මේ වනවිටත් ඔව්හු  එය බේරාගනු ලබනු ඇත්තාහ.” -ග්‍රීන්පීස් ෆොස්ටරයකින්
අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය තනි හේතුවකින් පැන නගින්න කැයි කරන පැහැදිලි කිරීම කිසිසේත් ම පිළිගත නොහැක. අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය වර්තමාන සමාජයට පමණක් පොදු වූ ගති ලක්ෂණ යක් හැටියට දැක්වීම ද නිවැරදි නොවේ. විවිධ හේතුන් මත පැරණි සමාජයන්හි දැඩි අසාධාරණයක් සහ අනාරක්ෂිත භාවයක් පැවති බවට පෙර අපර දෙදිග ඉතිහාසයන් මගින් පෙන්නුම් කෙරේ. පැරණි සමාජයන්හි අනාරක්ෂිත භාවයට බොහෝ විට පාදක වුයේ මංකොල්ල කරුවන්ගේ ආක්‍රමණ සහ ස්වාභාවික ව්‍යසනයන් සහ වසංගත රෝග මගින් ඇතිවුන පීඩාවන් ය. මෙහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස එකල  මානුෂ ආයු කාලය බෙහෙවින් කෙටි විය.අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය අවිච්චින්නව පැවතීමට එක ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ ඒ හරහා කිසියම් යහපතක් වන්නේ ය යන අදහස මනුෂ්‍ය සිත් සතන් වල කාවැදී තිබීම ය.රජුනට අවනත වීම දෙවියනට ගරු කිරීමක් ලෙස සැලකීම නිසා රජුන්ගේ සහ ඔහුගේ නිලධාරයේ පාලනයෙන් වන අසාධාරණය සහ මර්ධනය ජනතාව ඉවසා සිටියහ. එපමණක්…