Wednesday, February 15, 2017

Constitutional Reforms: Would it be a solution to the national question

 



By Sumanasiri Liyanage


A German friend of mine whom I met after 7 years in the middle of our conversation asked me about the state reforms project of the Yahapalana government. He said that many people he met had been sanguine about them in spite of some minor difficulties. Lankans have been talking about the state reforms since the second republican constitution was promulgated in 1978. Three main questions have been posed, namely, (1) The executive presidential system and over-centralized architecture of the constitution; (2) the constitutional relevance in ethnically divided society; and (3) the representational deficiency in the system of election. After a heated debate in the 1980s and 1990, the heat of the constitutional debate has now subsided as many seem to believe that the present system has reached some stability. This may be partly due to the rigid character of the constitutional design. However, it is not totally true as we have had Parliaments with the necessary 2/3 majority. Hence, the more realistic reason appears to be the fact that the system serves quite well those who hold and exercise power. Already the moribund section of the SLFP has announced that they would field the incumbent as their candidate in 2020. Gotabhaya Rajapaksa appears to be the leading contender from the Joint Opposition. What is the position of the UNP is still unknown. In such a context, I told him that the state reforms would be a highly unlikely happening. Since my friend was very much interested in the aforementioned second question and our discussion was also focused on the nexus between state reforms and the national question, my focus in this article is confined to that issue.


Let me begin with my conclusions. My first conclusion is that a substantial constitutional reform package or a new constitution will not be passed by the present Parliament even though the government enjoys a 2/3 majority in Parliament and the proposal for constitutional reforms process was adopted by Parliament unanimously.


My second conclusion is that even a if new constitution is passed, it will not be an adequate measure for the resolution of the national question. If we say that the non-adoption of the 1994 constitutional draft was a tragedy, the non-adoption/ adoption of the prospective constitutional draft would be a farce. The whole exercise in fact reminded me what Marx wrote in his beautifully written book, the Eighteenth Brumaire of Louis Bonaparte.


Two Observations as a Point of Departure


Late Dr. Newton Gunasinghe in the mid 1980s before his untimely death stated that the contemporary Lankan politics was overdetermined by the Tamil national question. I am not sure whether he used the term, overdetermination in rigorous Althussarian sense. It seemed he wanted to emphasize the overarching influence of the national question in Lankan body politics. In my opinion he was correct. My submission is that that phase has come to an end in May 2009. Since 2010, roughly during the second tenure of the Rajapaksa regime, and that the class is in the process of being emerged as the driving force of the contemporary Lankan politics replacing the Tamil national question in its previous precedence. I am sure that Martian who potters around the Colombo city will be in agreement. Nonetheless, I do not imply that the national question is not of importance in contemporary Lankan politics.


The dominant tendency of Tamil politics in Lanka has always been right-wing. In domestic politics it preferred to align with the UNP and not with the Left even in the pre-1964 period. Before 1964, the Lankan left had realistically correct position on the national question. The Ceylon Communist Party had even included the right of nations for self-determination in its program. The Lanka Samasamaja Party’s stand was in my opinion more realistic and included (1) the parity state for Sinhala and Tamil and (2) extensive Rata Sabha system of governance. Left fought courageously against exclusive Sinhala nationalism when the Parliament was littered with exclusive legislation like citizenship bill and language bill. However, the Tamil Congress and the Federal party wanted to keep a distance from the left because of their right wing economic policies and pro- Western foreign policies. Of course there were exceptions like the Jaffna Youth Congress and the EPRLF under Pathmanabha’s leadership.


Two Kinds of State Reforms


On the basis of these two observations as a mid-point conclusion to my aforementioned two conclusions, let me state that there is no bourgeois solution to the Lankan national question. The maximum solution the bourgeois has had is what we have seen in 2009 May, a non-solution. To find a solution to the national question it is absolutely imperative to have substantive state reforms. There are two kinds of state reforms, namely, the neoliberal state reforms and the democratic state reforms. The basic tenets of neoliberal reforms were outlined in the World Bank,World Development Report in 1997. Of course there are formal similarities and overlapping between the substantially and qualitatively different state reform projects.


A. Neoliberal state reforms are impractical: Although some suggest that neoliberal economic reforms and neoliberal state reforms can be decoupled so that the neoliberal state reforms project may work in isolation, the events and processes that have been unleashed in the last two years have demonstrated that neoliberal economic reforms need very much centralized state to which all provincial efforts have to be made subservient. The proposal (Development, special provisions) for one or two super ministries indicates clearly the needs of the government to have more centralized state architecture. The aim of neoliberal reforms is to organize both the central and the provincial governments under the dominance of capital.


B. Neoliberal state reforms devolve not power but responsibilities: The basic neoliberal state reforms are legitimized by the notion of subsidiarity. This notion refers to the responsibilities attached to the devolved institutions to perform specific duties. Hence power devolved are by definition limited.


C. Neoliberal state reforms define and defend the status quo: Neoliberal state reforms does not alter by any means elite- subaltern relationship that is the major source of injustice and unfreedom. It would strengthen local/ provincial discrepancies based on class and other societal differences.


The UNP and the TNA appear to have an agreement to implement neoliberal economic reform package. Although Mr Sumanthiram correctly stated that the Budget 2017 did not offer anything for the North, TNA decided to vote for the Budget because the TNA is in agreement with the basic premises of neoliberalism.


Democratic State Reform


How do democratic state reforms differ from the neoliberal state reforms? Will it be a solution to the national question? At the outset, It is necessary to emphasize the fact that the democratic state reforms are not designed with the national question in mind. It would resolve the national question as it proposes to inverse the power configuration. Figure 1 shows the difference between economic power constellation and the political power constellation. Two triangles depict the small minority who holds economic power exercises bigger share of the political power constellation while the majority who are poor and marginalized has less political power in spite of the presence of the universal franchise for 85 years.


FIGURE 1




article_image














The democratic state reforms are designed to transform this inconsistency by inversing the political power configuration triangle. How could this be done. It needs significant changes in the electoral system. Let me cite an example. There are nearly 200,000 Free Trade Zone workers. At present, they vote as citizens in their respective electorate. But do they as FTZ workers have a representative? No. They are under the present system not allowed to vote as FTZ workers. Can Tamils vote as Tamils and get the representation in majority Sinhala or Muslim areas? This system needs new structures like neighborhood committees, trades and labor councils, factory councils. A state architecture of this kind can change the basic character of the state. It is no longer a bourgeois state but primarily a state of the lower strata of the society.


In designing the state reforms, we may base ourselves on two democratic principles. The first is Rousseau’s ideas of representative government. He argued that representational abdication with respect to legislative power should not be allowed in a democracy. In Social Contract he noted that every law that people has not ratified in person should be made null and void. Referring to English system, he argued that English people are free only during the election and "as soon as [MPs] are elected slavery overtakes it" (p. 78). While arguing that power of legislation should not be abdicated by people, he opined that the representative system is imperative in administrative and executive powers.


The second democratic principle that may be relevant in pluri-national context is presented by Hannah Arendt. She took Jeffersonian Ward Democracy as the point of departure. It in fact goes with the Rousseau’s view on representational abdication. Ward is a small unit that may be a village, a factory, urban neighborhood, or a university. Hence it may represent either cultural identity or market-based identity. She suggests federation based on wards democracy. When the political identity is linked with the cultural identity the result you get is nation-state. But when the political identity linked with market-based identity as class what you get is federation. Federation in this sense is different from federalism within nation-state framework but a new state in which power is exercised by people.


Tuesday, September 8, 2015


සාකච්ඡාව සදහා
වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද?
සුමනසිරි ලියනගේ

වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? නිර්ධන පන්තිය ලෙස සැලකිය හැකි පංති තීරූ මොනවාද? විප්ලවවාදී පක්ෂයක පන්ති පදනම වන්නේ සහ විය යුත්තේ කුමන පංතීන්ගෙන් ද? මා මෙම ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ න්‍යායාත්මක ප්‍රශ්නයක් හැටියට නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සන්දර්භය තුල දේශපාලන ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගැනීමේදී ආසන්නව මතුවන ප්‍රශ්නයක් හැටියට ය. පසුගිය වසර දෙක තුල ඇතිවුන මා සහභාගී වූ දේශපාලන සාකච්ඡා කිහිපයක දීම මෙම ප්‍රශ්නය මතුවිණ. එහෙත් එම ප්‍රශ්නය මතු වූ අවස්ථා හැම එකකදීම වාගේ අපි එම ප්‍රශ්නය සමග නිශ්චිතව පොර බැදීම අත්හැර දැම්මෙමු. ඒ එය දිගට ගෙන යාමෙන් අප මාක්ස්වාදයේ ශුද්ධ වූ පාඨයන් ගෙන් බිදී යාදෝ යන බියෙනි. මෑතකදී වෟත්තීය සංගමයක් තුල ඇතිවූ සාකච්ඡාවකදී මෙම කරුණ වඩාත් සංයුක්තව මතුවිණ. වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුත්තේ කවුරුන් ද යනුවෙන් පැන නැගුන එම සාකච්ඡාවේදී සෟජු ලෙස නොවුන ද මතු වුයේ මෙම ප්‍රශ්නය ය. වැටුප් ශ්‍රමිකයා, නිර්ධනයා, සහ කම්කරුවා යන පද වලින් ජනප්‍රිය ලෙස හැදින්වුව් ද නැත ද වැටුපට වැඩකරන කොටස් වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුතු ය යන්න සාමාන්‍යයෙන් පිළිගත් අදහස ය. නිර්ධනයින් (proletarians) ලෙස සැලකිය හැක්කේ එම කොටස - වැටුප් ශ්‍රමිකයන් - පමණක් ද? මා මෙම සටහනෙන් අදහස් කරන්නේ මෙම ප්‍රශ්නයන් ගැන යලි කියවීමක් අවශ්‍ය බව අවධාරණය කිරීමට ය.
ධනේශ්වර සමාජ-ආර්ථික ක්‍රමය වෙනස් කොට සමාජවාදී සමාජ පරිවර්තනයක් කිරීම සදහා නිර්ධන පංතිය ප්‍රධාන කොටගත් සමාජ පහත මාලයේ ජන කොටස් වල බලයයක් පිහිට විය යුතු වේ. මෙම බල මාරුව නිර්ධන පංතික විප්ලවය (proletarian revolution) ලෙස හැදින්විය හැක. නිර්ධන පංතික විප්ලවය ඉතිහාසයේ මෙයට පෙර ඇති වූ කැරලි, අරගල සහ විප්ලවයන් ගෙන් කරුණු ගණනාවක් නිසා වෙනස් වන්නේ ය. ඒ එය නිර්ධන පංතිය ප්‍රධාන කොටගත් සමාජ පහත මාලයේ ජන කොටස් වල බලයයක් නිර්මාණය කිරීමේ සටනක් පමණක් නිසා නොවේ. එය අවසාන වශයෙන් පංති රහිත, රාජ්‍යය වියලී යාමට ඉඩ හරින සහ අවශ්‍යතාවයනට නොව නිදහසට ප්‍රමුඛත්වය දෙන නව පර්වර්තනයක් අපේක්ෂා කරන්නක් ද වන හෙයිනි. එම තේරුමෙන් ගත් විට, එය මෙතෙක් දිග ඇරුන ඉතිහාසය කණපිට ගසන්නාක් ද වන්නේ ය. ඒ සදහා පැරණි ඉතිහාසය පෝෂණය කල එම සන්දර්භය තුල ගොඩ නැගුන දෘෂ්ඨිවාදයන්ගෙන් ඛන්ඩනයක් ද එමනිසා අවශ්‍ය වන්නේය. මෙය කෙටියෙන් පැහැදිලි කිරීමට මට ඉඩ දෙන්න. කාල්මාක්ස් තම ප්‍රාග්ධනය පොතේ පලවෙනි වෙළුමේ දහවෙනි පරිච්චේදයෙහි වැඩ දිනය සංවිධානය කිරීම ආශ්‍රිතව ප්‍රාග්ධන හිමියා සහ කම්කරුවා අතර නෛසර්ගිකව ඇතිවිය හැකි අරගලය විස්තරාත්මක ලෙස සාකච්ඡා කලේ ය. වැඩ දිනය අත්‍යන්තයෙන්ම සීමිත ය. එය පැය දොළහකට වඩා වැඩි කල නොහැකි යැයි අපි උපකල්පනය කරමු. වැඩ කරන පුද්ගලයෙකුට තමාගේ සහ තම පවුලේ අවශ්‍යතා සපුරා ගැන්මට නම් තමන් ස්වාධීනව ස්‌වයං රැකියාවක නිරත වුව ද පැය හයක් වැඩ කල යුතු යැයි අපි සිතමු. එසේනම් ප්‍රාග්ධන හිමියා ලග ඔහු වෙනුවෙන් පැය හයක් වැඩ කිරීමෙන්, මෙම කම්කරුවා කිසිවක් ප්‍රාග්ධන හිමියා වෙනුවෙන් නිපදවන්නේ නැත. එහෙත් ඔහුගේ ගිවිසුමේ ප්‍රකාර ඔහුට දිනකට පැය හයකට වැඩ කිරීමට සිදු වන්නේ නම්, හේ ප්‍රාග්ධන හිමියා වෙනුවෙන් කිසියම් කොටසක් නිපදවයි. මෙන් මාක්ස් පෙන්වා දෙන්නේ පැය හයකට වැඩ දිනය සීමා කල හැකිනම් එය කම්කරුවාට වාසි වන බවත් පැය දොළහක සීමාවට යා හැකි තරමට ප්‍රාග්ධන හිමියාට වාසි වන බවත් ය. එනයින් වැඩබිම තුල වැඩ දිනය සම්බන්ධව නෛසර්ගික අරගලයක් ප්‍රාග්ධන හිමියා අතරත් කම්කරුවන් අතරත් ඇතිවන්නේ ය. දහඅට සහ දහනව වෙනි සියවස් වල මෙම අරගලය මාක්ස් විච්ත්‍ර සහ විස්තරාත්මක ලෙස මාක්ස් විස්තර කරයි. මෙය ප්‍රාග්ධන හිමියාගේ ලාභය ත් කම්කරුවාගේ ජීවිතය ත් අරබයා කෙරෙන අරගලයකි.
විසිවෙනි සියවසේ මුල් වසර කිහිපයේදී මෙම නෛසර්ගික අරගලයයන් පිලිබදව වෙනත් ප්‍රිසමයකින් බැලීමට ලෙනින් ට සිදුවිය. හේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්න දෙකක් ‘කළ යුත්තේ කුමක් ද’ යන කෘතියේදී නැගුවේ ය. මෙම අරගලයයන් තුල කම්කරු පන්තියට නිසගයෙන් ම ඇති කරගත හැකි දැනුවත්කම කුමක් ද? එම දැනුවත්කම නව සමාජ පරිවර්තනයක් ඇති කිරීමට ප්‍රමාණවත් ද? කම්කරු පන්තියට නිසගයෙන් ම අරගලයයන් ඇති කරගත හැකි දැනුවත්කම හේ දුටුවේ වෘත්තීය සමිති වාදය හැටියට ය. එම සංවිධාන හරහා සහ මගින් කම්කරුවනට තමනට වඩා සාධාරණ වැඩ දිනයක් වැනි ප්‍රශ්න විසදා ගැන්මට ඇති විභවය හේ දුටුවේ ය. එහෙත් වෘත්තීය සමිති වාදය දෘෂ්ඨිවාදයක් ලෙස සමාජ පරිවර්තනයකට ප්‍රමාණවත් නොවේ. එම දෘෂ්ඨිවාදය ගොඩ නගා ගත හැක්කේ වෘත්තීය සටන්වල අනුභූතිය තුලින් පමණක් නොව සමස්ථ ඓතිහාසික විශ්ලේෂණයක් හරහා ය. ධනේශ්වර සහ අතීත දෘෂ්ඨිවාදයනට එරෙහි නොනවතින අරගලයකිනි. මෙන් ලෙනින් ගේ සමස්ථ ජීවිත කාලයේ ප්‍රධානතම අරගලයක් වුයේ නිර්ධන පන්තිය තුල මෙම දෘෂ්ඨිවාදී අරගලය ය. මෙම නව දෘෂ්ඨිවාදය ගොඩ නැගිය හැකි සහ ආරක්ෂා කරගත හැකි එකම වසම ලෙස ලෙනින් දුටුවේ නිර්ධන පංතික විප්ලවවාදී පක්ෂය ය. එය ධනේශ්වර පක්ෂ වලින් ස්වාධීනව සංවිධානය කල යුතුවනු පමණක් නොව එය විවිධ ධනේශ්වර දෘෂ්ඨිවාදයයන් ගෙන් ද ස්වාධීන කර ගත යුතු ය.
මෙම විප්ලවවාදී පක්ෂය නිර්ධන පංතිය පදනම් කර ගත යුතු යැයි අප සදහන් කරන්නේ කුමන හේතු මත ද? පවත්නා තන්ත්‍රයන් විවිධ සටන් මගින් පෙරලා දමනු අපි දැක ඇත්තෙමු. එමෙන්ම එම තන්ත්‍ර මාරු වලින් ලොකු දුරදිග යන වෙනසක් ඇති නොවුන බව ද අපි අත්දැක ඇත්තෙමු. ධනේශ්වර සමාජ ක්‍රමය පෙරලා දමා නව සමාජ සංවිධාන රාමුවක් සදහා කෙරෙන පරිවර්තනයකට හුදු එවන් තන්ත්‍ර මාරුවක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. එවන් අරගලයක නිර්ධන පන්තිය ඔවුනගේ නව සංවිධාන රාමු හරහා පෙරමුණ ගත යුතුවේ. එසේ වන්නේ මන්ද යන්නට හේතු තුනක් දැක්විය හැක.
*    ධනේශ්වර නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය තුල නිර්ධන පන්තියේ තීරණාත්මක භූමිකාව සහ රටක ජනගහනයෙන් එහි ප්‍රමාණාත්මක වැදගත්කම;
*    වර්තමාන සමාජ සන්දර්භය තුල ඔවුන් අත්දකින පරාරෝපනය නැත්නම් තාද්ගම්‍යතාවය;
*    ප්‍රාග්ධනයේ සුරාකෑමට නිර්ධන පංතිය නිරන්තරයෙන් ලක්වීම එම හේතුන් වේ.
තවත් හේතුවක් ලෙස දැක්විය හැක්කේ අනාගත සමාජය ගොඩ නැගීමේදී එම නව තත්ත්වයට අනුගත වීමට නිර්ධන පංතියට ඇති නිසග හැකියාව ය. එම හැකියාව ඔවුනට ලැබෙන්නේ කාලාන්තරයක් මුළුල්ලේ සාමුහිකව වැඩ කරමින් සමාජගත නිෂ්පාදනයක නියැලීමෙන් ඔවුන් ලද අනුභුතිය ය.
නිර්වචන
උක්ත කරුණු සම්බන්ධයෙන් මා සදහන් කල සහභාගී වූ බොහෝ අය අතර සහේතුක එකගතාවයක් තිබිණ. මතභේදය ඇතිවන්නේ නිර්ධන පංතිය කෙසේ නිර්වචනය කරන්නේ ද? එයට අයත් වන සමාජ තීරු කවරේ ද? යන ප්‍රශ්න සමග ය. සාකච්ඡාවට ප්‍රාරම්භයක් ලෙස නිර්ධන පංතිය යන්නට අර්නස්ට් මැන්ඩෙල් දෙන නිර්වචනය ඉදිරිපත් කරමු. එය මෙසේ ය. “නිෂ්පාදන මාර්ගවලට හෝ යැපීමේ මාර්ගවලට හිමිකාරත්වයක් නැතිවීම හේතු කොටගෙන බහුල වශයෙන් භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන ආර්ථිකයක තම වැඩකිරීමේ ශක්තිය -ශ්‍රම ශක්තිය - විකිණීමට මිනිසුනට බල කෙරෙන තත්ත්වය නිර්ධන පංතික තත්ත්වය ලෙස කැටිකොට දැක්විය හැක.” තවත් විධියකට එය දක්වතොත්, නිර්ධනයා තම ශ්‍රම ශක්තිය විකුණා වැටුපකින් ජීවත් වන්නෙකි. අප අතර ප්‍රචලිත නිර්වචනය ද මෙය ය. මෙම නිර්වචනය 1847 දී ෆෙඩ්රික් එංගල්ස් විසින් ලියු කොමියුනිස්ට්වාදයේ මුලධර්ම යන ලියවිල්ලේ ඉදිරිපත් කල පහත දැක්වෙන නිර්වචනයට ආසන්න නෑකමක් පෙන්වයි. “නිර්ධන පන්තිය යනු තම ශ්‍රම ශක්තිය අලෙවි කිරීම මගින් පමණක්ම ඔවුනගේ ජීවනෝපායට අවශ්‍ය වන මුළු දේම අත්පත් කරගන්නා සමාජ පන්තිය ය.”  
අප මෙම නිර්වචනය ඒ ආකාරයෙන් ම පිළිගන්නේ ද? සංයුක්තව නිර්ධන පන්තියේ විප්ලවවාදී පක්ෂය ගොඩ නැගීමේදී එහි පංති පදනම මෙම නිර්වචනය අනුව යමින් ම සකස් කර ගන්නේ ද? මෙම සාකච්ඡා කඩදාසිය මගින් මා යෝජනා කරන්නේ මෙම නිර්වචනය එම සීමා යටතේ ම පිලි නොගත යුතු බවත්, නිර්ධන පංතිය නිර්වචනය කිරීමේදී ඊට වඩා වෙනස් විග්‍රහයකට යායුතු බව ය. ඥාණ විභාගාත්මක තලයෙහි ලා සාකච්ඡාව පටන් ගැන්ම යෝග්‍ය යැයි සිතමි. ඊලගට මාක්ස් ගේ වඩා සංයුක්ත පන්ති විග්‍රහයන් හිදී ඔහු යොදාගත් නිර්වචනයන්ගෙන් නව නිර්වචනයක් සකසා ගැන්මට දෙවනුව මම අදහස් කරමි.
සාකච්ඡාව ආරම්භ කිරීමට පෙර පද කිහිපයක අර්ථයන් කෙටියෙන් හෝ පැහැදිලි කිරීම අවශ්‍ය වේ. මෙයින් පලවෙනි පදය නිෂ්පාදන මාදිලිය (mode of production) ය. දෙවන පදය සමාජ සංස්ථාපනය (social formation) යන්න ය. මෙයින් දෙවන පදය මගේ දැනුමේ හැටියට 1960 ගණන් වල දී ව්‍යහාත්මක මාක්ස්වාදීන් හදුන්වා දුන් එකකි. මෙම පදයයන් සම්බන්ධ දීර්ඝ සහ විචිත්‍ර විවාදයට පැටලීමට මම මෙහිදී අදහස් නොකරමි.
නිෂ්පාදන මාදිලිය: මෙම පදය මාක්ස් අර්ථ දෙකකින් යොදා ගත්තේ ය. පලවෙනි තේරුමෙන් හේ මෙම පදය යොදා ගත්තේ නිෂ්පාදනයේ තාක්ෂණික ක්‍රියාවලිය හැදින්වීමට ය. ධනේශ්වර ක්‍රමයේ බිලිදු අවධියේදී විශ්ෂයෙන් පේෂ කර්මාන්තයේදී යොදාගත් නිෂ්පාදන මාදිලිය ධනේශ්වර නිෂ්පාදන මාදිලියේ වර්ධනයට බාධාවක් වී යැයි හේ සදහන් කරන විට හේ කතා කලේ පේෂ කර්මාන්තයේදී යොදා ගැනුන තාක්ෂණික ක්‍රියාවලිය පිලිබදව ය. මෙම තෙරුමෙන්ම හේ කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදන මාදිලියක් ගැන ද Grundrisse හිදී කථා කලේ ය. ශ්‍රී ලංකාවෙන් උදාහරණයක් ගෙන පෙන්වීම මෙය තේරුම් ගැන්මට උදව්වක් වනු ඇත. දහනව් වෙනි සියවසේ ලංකාවේ වැවිලි ක්‍රමහි යොදාගත් නිෂ්පාදන මාදිලිය පසුගාමී, නොදියුණු සහ පුරවා ධනේශ්වර එකකැයි ආචාර්ය එස් බී ඩී ද සිල්වා තර්ක කරන විට හේ එම පදයෙන් අදහස් කලේ වැවිලි නිෂ්පාදනයේ යොදාගත් තාක්ෂණික ක්‍රියාවලිය ය. එමෙන්ම ලෙනින් රුෂියාවේ කෘෂිකර්මය ගැන කථා කරන විටද නිෂ්පාදන මාදිලිය, තාක්ෂණික ක්‍රියාවලියක් සමග සමාන කලේ ය.  
තම ලියවිලි සමහරක දී මාක්ස් නිෂ්පාදන මාදිලිය යන පදය දෙවැනි වඩා පළල තේරුමකින් යොදා ගත්තේ ය. ඒ කිසියම් සුවිශේෂ ඓතිහාසික අවධියක් හැදින්වීමට ය. වහල් නිෂ්පාදන මාදිලිය, වැඩවසම් නිෂ්පාදන මාදිලිය, ධනේශ්වර නිෂ්පාදන මාදිලිය, ආසියාතික නිෂ්පාදන මාදිලිය පිළිබද සාකච්ඡා කිරීමේදී හේ මෙම දෙවන අර්ථය යොදා ගත්තේ ය. පසුකාලීන සමහර මාක්ස්වාදීන් යටත් විජිත නිෂ්පාදන මාදිලියක් ගැන ද කථා කළහ. වහල් නිෂ්පාදන මාදිලිය, වැඩවසම් නිෂ්පාදන මාදිලිය, සහ ධනේශ්වර නිෂ්පාදන මාදිලිය ගැන ඓතිහාසික විකාශනය පිළිබද සාකච්ඡාවේ දී එම නිෂ්පාදන මාදිලින් අනු පිලිවෙලින් ඉතිහාසයේ ඇති වුයේ යැයි මාක්ස් කල්පනා කරේ නැත. එක්තරා නිෂ්පාදන මාදිලියක සුවිශේෂ ලක්ෂණ ඊට පෙර හෝ පසු නිෂ්පාදන මාදිලියක තිබීමට ඇති ඉඩකඩ මාක්ස් පිලි ගත්තේ ය. මෙම දෙවන තේරුමෙන් නිෂ්පාදන මාදිලිය යන පදය යොදන විට හේ එයින් අදහස් කලේ “නිෂ්පාදනයේ ඓතිහාසික සංවිධානය” නැත්නම් “නිෂ්පාදනයේ සමාජ ස්වරුපය” නැත්නම් “නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියේ සමාජ ස්වරුපය” ය. මෙම පද සමානවාචි ලෙස හේ තැනින් තැන යොදා ගත්තේ ය. මෙම දෙවන තේරුමට අනුව නිෂ්පාදන මාදිලිය යනු ශ්‍රමය හසුරුවන සහ යටත් කරගන්නා ආකාරයන් ය. එම ආකාරයන් පුළුල් පංති සම්බන්ධතාවයන් මගින් ප්‍රකාශනය වන්නේ ය. එමෙන්ම එම ආකාරයන් සමාජ සැකැස්ම මගින් ඇග වෙන්නේ ය. නිෂ්පාදන මාදිලිය, නිෂ්පාදන බලවේගයන් සහ නිෂ්පාදන සම්බන්ධතා, නිෂ්පාදන සම්බන්ධතාවල ප්‍රමුඛත්වයෙන් සංයෝජනය කරන්නේ ය.   
සමාජ සංස්ථාපනය: මා කලින් සදහන් කල ලෙස මෙම පදය බහුල වශයෙන් යොදා ගනු ලැබුවේ ව්‍යුහවාදී මාක්ස්වාදීන් ය. මගේ මතකය නිවැරදි නම් මෙම පදය ප්‍රචලිත කිරීමේ කීර්තිය හිමි වන්නේ අල්තුසර් ගේ ආසන්න සගය වූ බැලිබර් ට ය. ඔහුට අනුව සමාජ සංස්ථාපනය නිෂ්පාදන මාදිලියට වඩා සංයුක්තය ආවරණය කරන කුලකයකි. අපට හමුවන හැම සමාජයකම වාගේ විවිධ නිෂ්පාදන මාදිලින් ක්‍රියාත්මක වනු දැකිය හැක. එහෙත් ඒවා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ආධිපත්‍ය නිෂ්පාදන මාදිලියක් යටතේ ය. අද ශ්‍රී ලංකාවේ ආධිපත්‍ය නිෂ්පාදන මාදිලිය ධනේශ්වර ය; එහෙත් පැරණි නිෂ්පාදන මාදිලියන් ගේ ශේෂයන් ඒ සමග ක්‍රියාත්මක වේ. මෙම නිර්වචනය පිළිබද විවිධ අදහස් පලව ඇත. කෙසේ වුවද මගේ අදහස් රාමුගත කිරීමට මෙම කුලකය ප්‍රයෝජනවත් යැයි සිතමි.
සණ්ඨානවාදී විග්‍රහයන්ගෙන් සහ කෘත වියුක්තකරණයන්ගෙන් ඔබ්බට
අප විග්‍රහයන් බොහෝවිට ප්‍රධාන දුර්වලතා දෙකකින් පීඩා විදියි. මෙයින් පලවැන්න වන්නේ අප දන්නා හෝ අපට විටෙක හමුවූ රූප ආශ්‍රය කරගෙන නව ප්‍රපංච, ව්‍යුහ සහ ක්‍රියාවලින් තේරුම් ගැන්මට යාම ය. අපි උදාහරණයක් ගනිමු. තවමත් ග්‍රාමීය ශ්‍රී ලංකාවෙහි තැනින් තැන අඳෙට ගොවිතැන් කිරීම දැකිය හැක. එමෙන්ම රාජකාරියේ ශේෂයන් ද විහාර ගම ආශ්‍රිතව අපට දැකිය හැක. මෙම සම්ප්‍රදායික වැඩවසම් ලක්ෂණ හේතුකොටගෙන ශ්‍රී ලංකාවේ ගැමි සමාජය පුරව-ධනේශ්වර එකක් ලෙස අර්ථ දක්වන්නේ නම් අප අනුගමනය කරන්නේ දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව සණ්ඨානවාදී විග්‍රහ (formalist) ක්‍රමයක් ය. මෙහිදී අප ප්‍රපංච, ව්‍යුහ සහ ක්‍රියාවලින් තේරුම් ගන්නට යන්නේ රූපයන් ආශ්‍රයෙනි. කිසියම් ඓතිහාසික සන්දර්භයකදී ධනේශ්වර නිෂ්පාදන මාදිලිහි ආධිපත්‍ය සුරාකැමේ සම්බන්ධතාවය නිදහස් වැටුප් ලබන ශ්‍රමය වීම නිසාම ධනේශ්වර නිෂ්පාදනය හැමවිටම එම රුපය ආශ්‍රයෙන්ම හදුනා ගැන්මට යාම අපකරණ වරදකි. මෙය තවත් උදාහරණයකින් දැක්විය හැක. දහනව වෙනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඇමරිකාවේ දක්ෂිණ ප්‍රාන්ත වල ආධිපත්‍ය ශ්‍රම සැපයුම සිදුවුයේ වහල් ක්‍රමය යටතේ ය. එයින් දහනව වෙනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඇමරිකාවේ දක්ෂිණ ප්‍රාන්ත වල නිෂ්පාදන මාදිලිය පුර්ව ධනේශ්වර නැත්නම් වඩා නිශ්චිතව වහල් නිෂ්පාදන මාදිලියකැයි අප නිගමනය කරන්නේ ද? මෙය මාක්ස්ගේ අපෝහක භෞතිකවාදී විශ්ලේෂණ ක්‍රමය නොවේ.
අප අතින් සිදුවිය හැකි අනෙක් වරද කෘත වියුක්තීකරණය (forced abstraction) ය. මාක්ස් සම්භාව්‍ය දේශපාලන ආර්ථික විද්‍යාඥයනට එරෙහිව ඉදිරිපත් කරන ප්‍රධාන විවේචනයකි. මෙය. මෙයින් අදහස් වන්නේ කුමක් ද? වියුක්ත සංකල්ප සහ කුලක මගින් සංයුක්තය පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කිරීමය. ඉතිහාසය විවිධ නිෂ්පාදන මාදිලින් හරහා ගමන් කරන්නේ ය යන අදහස වියුක්තව පිළිගෙන කෙනෙකු සංයුක්ත ඉතිහාසය හදාරනු වෙනුවට එකී සංකල්ප මගින් සහ හරහා ඉතිහාසය හදාරන්නට යන්නේ නම් එහිදී කෙරෙන්නේ කෘත වියුක්තීකරණය කි.   
මා සරලව ඉදිරිපත් කරන තර්කය මෙයයි. අප වැටුප් ශ්‍රමය, නිෂ්පාදන මාර්ගවලට හෝ යැපීමේ මාර්ගවලට හිමිකාරත්වයක් නැතිවීම හේතු කොටගෙන බහුල වශයෙන් භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරන ආර්ථිකයක තම වැඩකිරීමේ ශක්තිය -ශ්‍රම ශක්තිය - විකිණීමට බලකෙරුණ ගැහැණුන්ගේ සහ මිනිසුනගේ ශ්‍රමය ලෙස නිර්වචනය කළහොත් එය වැරදි නොවේ. එහෙත්, ධනේශ්වර ක්‍රමය සැබෑ වශයෙන් ක්‍රියාත්මක වීමේදී මෙම නිර්වචනයට හසු නොවන සමාජ තීරු වැටුප් ශ්‍රමිකයන් නැත්නම් නිර්ධන පංතිය ලෙස තේරුම් ගැනීමට අපට නොහැකි වන්නේ නම් අප මුලින් සදහන් කල ඥාණ විභාගාත්මක වරද වලට හසු වන්නේ ය. අපි දැන් සංයුක්ත ප්‍රශ්නයක් අසමු. පැලවත්ත සීනි කම්හලේ නිෂ්පාදනයට අවශ්‍ය උක් වගාව සමාගම මගින් පමණක් නොකරයි. අක්කරයක් හෝ අක්කර භාගයක් අයිති ගොවියෙකුට උක් වවන ලෙස සමාගම යෝජනා කරයි. ඔහුට අවශ්‍ය බීජ, පොහොර වැනි දේ සමාගම ලබාදෙයි. අස්වැන්න ලැබූ පසු ගෙවන පොරොන්දුව පිට ඔහුට කන්නයේ යැපීමට සමාගම ණයක් ද දෙයි. අස්වැන්න ලබාගත් පසු හේ සමාගමට උක් විකුණා ණය වලට හිලව් කරයි. දැන් ඔහුට වෙන්නේ සොච්චමක් පමණි. මොහු නිර්ධනයෙක් ද? නැත්ද? තවත් උදාහරණයක් ගනිමු. බාටා සමාගමේ වැඩ කල කම්කරුවන් සමාගම විසින් දොට්ට දමනු ලබයි. එහෙත් සමාගම ඔවුනට කියන්නේ අවශ්‍ය පහසුකම් සපයා දිය හැකි බවත් ඔවුනට නිවෙස් වල සිට නිෂ්පාදනය කර සමාගමට භාර දී ආදායමක් ලබාගත හැකි බවය. කලින් බාටා සමාගමේ වැටුප් ශ්‍රමිකයෙකු වූ මෙම පිරිස අප දැන් හදුන්වන්නේ කෙසේ ද? වැටුප් ශ්‍රමිකයා ලෙස අපට දී ඇති රුපය සමග මෙම කොටස් දෙකම නිශ්චිතව ගැලපෙන්නේ නැත. එමනිසා අප ඔවුන් වැටුප් ශ්‍රමිකයන් ලෙස නොදකින්නේ නම් අප සණ්ඨානවාදීන් මිස මාක්ස්වාදීන් නොවේ. අපි තවත් උදාහරණයක් ගනිමු. දෙල්තොට වත්තක දළු නෙලීම කල කම්කරු යුවතියක් එම රැකියාව අත්හැර කොළඹ නගරයට පැමිණ නිවෙසක සේවිකාවක ලෙස මාසික වැටුපකට වැඩ කරයි. ඇය තවමත් වැටුප් ශ්‍රමිකයෙක් ද? මෙම තත්ත්ව ගැන අපට නිගමනයකට ආ හැක්කේ සංයුක්ත විශ්ලේෂණයකින් මිස වියුක්ත කුලක සංයුක්තයට ආරෝපණය කිරීම මගින් නොවේ.
මාක්ස් තම ප්‍රාග්ධනය පොත ලියන විට කිසියම් රටක සංයුක්ත ඉතිහාසයට විශේෂයෙන් ආමන්ත්‍රණය කලේ නැත. තම කුලක සාධාරණය කිරීමට හේ සැබෑ තොරතුරු යොදා ගත්තේ ය. ඒ තම කුලකයන් සහ විශ්ලේෂණය කෘත වියුක්තීකරණයන් නොවන නිසා ය. නිෂ්පාදන මාදිලිය එම තේරුමෙන් සමාජ සංස්ථාපනය තේරුම් ගැන්මේ ක්‍රියාවලිය අවශ්‍ය අතරමැදි පුරුකකි. ධනේශ්වර නිෂ්පාදන මාදිලිය පිළිබද විග්‍රහයේ ප්‍රධාන භූමිකාව කරන්නේ පංති දෙකකි. ඒ කම්කරු පන්තිය (=නිර්ධන පන්තිය) සහ ධනපති පන්තිය ය. ප්‍රාග්ධනයේ චලනය නායාත්මකව විස්තර කිරීමට එය ප්‍රමාණවත් ය. අප මුලින් දැක්වූ අර්නස්ට් මැන්ඩෙල් ගේ සහ එංගල්ස් ගේ නිර්වචන ගලා එන්නේ ද එම විග්‍රහයෙන් ය. එයට සමාන නිර්වචනයක් ප්‍රාග්ධනය පොතෙන් උපුටා ගැන්මද අපහසු නොවේ. සමාජ සංස්ථාපනය එනයින් නිෂ්පාදන මාදිලියට වඩා සැබෑ ලොවට වඩා ආසන්න සංකල්පයකි. එහිදී නිෂ්පාදන මාදිලින් සම්මිශ්‍රණය වීම, වෙනත් නිෂ්පාදන මාදිලියක අංග ලක්ෂණ අලුත් නිෂ්පාදන මාදිලිය විසින් යොදා ගැන්ම වැනි ලක්ෂණ දැකිය හැක. කිසිම නිෂ්පාදන මාදිලියක් පරිපුර්ණ වර්ධනයක් ලබා ගැන්මට අසමත් වේ. රුශියාවේ වැඩවසම් වාදය පුර්ණව නොවැඩුන බව ලියොන් ට්‍රොට්ස්කි පෙන්වා දුන්නේ ය. මෙම ඉතිහාසයේ සම්මිශ්‍රිතබව න්‍යායාත්මක කුලක නිරන්තර ප්‍රශ්නයට ලක් කරයි. වැටුප් ශ්‍රමය පිළිබද නිර්වචනයට ද එය පොදු ය. වැටුප් ශ්‍රමය පිළිබද නිර්වචනය එමනිසා සකස් කර ගත යුතු වන්නේ සත්‍ය වියුක්තකරණයන් හරහා කෙරෙන සංයුක්ත හැදරීමකිනි.  
මෙම ගැටලුවෙන් ගොඩ ඒමට මාක්ස් ආලෝකයක් සපයන්නේ ද? මාක්ස් ගේ දේශපාලන රචනා පුරා දිවෙන මාක්ස් ගේ විධි ක්‍රමය පිළිබද සටහන් මෙන්ම වැටුප් ශ්‍රමය පිළිබද තැනින් තැන විසිර ඇති සටහන් ද එවන් ආලෝකයක් සපයයි. Grundrisse හි මුදල් පිළිබද විශ්ලේෂණය තුල වැටුප් ශ්‍රමය සහ මුදල් අතර සම්බන්ධය මාක්ස් සලකා බලයි. මුදල් මාක්ස් දකින්නේ කෑදරකෑමේ විෂයක් නැත්නම් අරමුණක් හැටියටය. අනෙක් වස්තුන් සදහා ඇති කෑදරකමෙන්, මුදල් පිළිබද කෑදරකම වෙනස් ය. “මුදල් කෑදරකමේ අරමුණ පමණක් නොව එහි උල්පතද වන්නේ ය” (222 පිටුව). මෙම කෑදරකම මාක්ස් දකින්නේ ස්වාභාවික දෙයක් ලෙස නොව සමාජ සංවර්ධනයේ නිශ්චිත වර්ධනයක ප්‍රතිපලයක් ලෙස ය. ඒ සදහා ධනයේ  පොදු ස්වභාවයක් පැවතිය යුතුය. එම පොදු ස්වභාවය මුදල් ය. සමාජ සංවර්ධනයේ නිශ්චිත වර්ධනය සලකුණු කෙරෙන්නේ ශ්‍රමය මුදල් -පොදු ධනය- නිර්මාණයට යොමු වූ සමාජයක ය. මෙහිදී මාක්ස් ට අනුව වැටුප් ශ්‍රමය යනු පොදු ධනය එනම් මුදල් අරමුණු කරගෙන යොදවන ශ්‍රමය ය (එම 224 පිටුව). මාක්ස් පෙන්වා දෙන්නේ මුදල් වල සම්ප්‍රාප්තිය සමග පුරවා ධනේශ්වර සමාජ විසිර යාමට තිබු ඉඩකඩ වැඩි වුවද වැටුප් ශ්‍රමය සහ පොදු ධනය ලෙස මුදල් වල සම්ප්‍රාප්තිය ආර්ථික වර්ධනයට හේතු වූ බව ය. මෙතනදී වැටුප් ශ්‍රමය මාක්ස් තෙරුම්කරන්නේ අප මුලින් සාකච්ඡාවට ගත් රුපික නිර්වචන හරහා නොවේ.
ශ්‍රමය වැටුප් ශ්‍රමය බවට පත්වන්නේ කෙසේ ද? කුමන තත්ත්වයන් යටතේ ද? Grundrisse හි ප්‍රාග්ධනය පිළිබද පරිච්චේදහි මාක්ස් මෙම ප්‍රශ්ණ වලට පිළිතුරු සපයයි. මුදල් ප්‍රාග්ධනය බවට පත්වන ක්‍රියාවලිය සමගම “ශ්‍රමය, ප්‍රාග්ධන උපග්‍රහණය කරන සහ ප්‍රාග්ධන නිර්මාණය කරන ශ්‍රමය එනම් වැටුප් ශ්‍රමය” බවට පත්විණ (463 පිටුව). වැටුප් ශ්‍රමය, ප්‍රාග්ධන උපග්‍රහණය කරන සහ ප්‍රාග්ධන නිර්මාණය කරන ශ්‍රමය ලෙස නිර්වචනය කිරීම “ඉතාමත් දැඩි ආර්ථික තේරුමෙන්” කෙරුණකි. මෙහිදී හේ වැටුප් ශ්‍රමය තීරණය කරන්නේ ප්‍රාග්ධන සමුච්චන ක්‍රියාවලිය ඇතුලත එය පිහිටවමිනි. අප නැවත අපේ උදාහරණ වෙත හැරුනොත් පහත සදහන් නිගමනයට එළඹිය හැක.
පලවෙනි සටහන

ක්‍රියාවලිය
වැටුප් ශ්‍රමිකයෙක් ද?
හේතු
1
පැලවත්ත සීනි කම්හලේ නිෂ්පාදනයට අවශ්‍ය උක් වගාවේදී කොන්ත්‍රාත් ශ්‍රමය


ඔව්

ප්‍රාග්ධන නිර්මාණය කරන ශ්‍රමය
2
බාටා සමාගමට නිවාසගත නිෂ්පාදනය

ඔව්
ප්‍රාග්ධන නිර්මාණය කරන ශ්‍රමය
3
ගෘහ සේවිකාව

නැත
වැටුප් ලැබුවද ප්‍රාග්ධන නිර්මාණය කරන ශ්‍රමයක් නොවේ

සුළු පරිමාන නිෂ්පාදකයා, “වැටුප් ශ්‍රමිකයෙකු” බවට පත් නොවී නිර්ධනීයකරණයට පත් වීම පිළිබද අගනා සහ විචිත්‍ර මාක්ස්වාදී විග්‍රහයක් ඉන්දීය මාක්ස්වාදියෙකු වූ ජයිරුස් බනාජි 1850- 1890 අතර ඩෙකාන් මිටියාවතේ ග්‍රාමීය සමාජයේ විකාශනයන් ආශ්‍රයෙන් කර ඇත.

උක්ත සාකච්ඡාව මුලික වශයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ නිර්ධන පන්තියේ විප්ලවවාදී පක්ෂය ගොඩනැගීමේ ප්‍රයත්නය සිත්හි තබාගෙන කෙරුණකි. සුලු ධනේෂ්වර නැඹුරු වෙතින් නිර්ධන පංතික හැරවුමකට ගමන් ගැනීමේදී මෙම ප්‍රශ්නය සහේතුකව විසදා ගැන්ම බෙහෙවින්ම වැදගත් ය. නාගරික සහ ග්‍රාමීය නිර්ධන පංතීන් සමාජ පරිවර්තන ක්‍රියාවලියට සම්බන්ධ කර ගැන්මත් නිර්ධන පන්තිය වටා සහ සමග සමාජයේ පහත මාලය මෙන්ම විපන්තික කොටස් දිනාගන්ම ද අද අත්‍යවශ්‍ය දවසේ කාර්යය බවට පත්ව ඇත. පහුගිය වසර තිස් පහක කාලය නිර්ධන පංතික සටන් සහ සහභාගිත්වය මන්දගාමී වූ කාල පරිච්චේදයකි. 1980 වැඩ වර්ජනය පරාජයවීම සමග නිර්ධන පංතික අරගලයේ මෙම මන්දගාමී තත්වය පන්තිය පරම්පරාවක්ම නිරායුධ කිරීමට හේතුවිණ. වෙනත් ප්‍රශ්න පෙරට ගැනින. අද අපට නැවත නිර්ධන පංතික හැරවුමට කාලය ය. පරම්පරාවක හිදැස ලෙහෙසියෙන් පිරවිය නොහැක. විවිධ පන්නයේ සුළු ධනේශ්වර දේශපාලනයන් පරාජය කල හැකි වෙනත් කෙටි මගක් නැත.       

Wednesday, August 26, 2015


Beyond Capital: How could the Transition Phase be designed?

 

article_image
By Sumanasiri Liyanage

One of my favorite books always on my table for easy and quick reference is Istvan Meszaros’s Beyond Capital: Towards a Theory of Transition. It was loved and oftentimes quoted by Hugo Chavez, the beloved leader of the Venezuelan people. After the fall of the Soviet system, the issue whether a socialist transformation was possible had been raised not only by liberal writers but also by some Marxists.

Many Marxists in Sri Lanka have already retreated to the comfortable path of democracy and good governance. We are very much aware of the fact that even if a left party or formation were to come to power in Sri Lanka soon, it wouldn’t be able to build socialism in the immediate future. The best recent example for this is that of the Syriza government in Greece. Any left government would immediately face what Walter Benjamin aptly called the "critical state of the present" in which the "status quo threatens to be preserved" by the operation of multiple factors that are supportive of the status quo.

Chavez knew this very well and, therefore, he developed a long term strategy of transition carefully avoiding two weak pillars of the Soviet system, namely, the dominance of state capital and the absence of democracy. Meszaros’s magnum opus develops a thesis that a democratic system can be built moving away from the dominance of capital irrespective of the fact whether this capital is owned by the state or private corporations or individuals. However, it is necessary to keep in mind that this system is not yet socialism as Marx defined it as the system of ‘associated producers’. In such a system, as Meszaeos has convincingly argued, capital ceases to be capital.

In this article, I do not intend to revisit the theory of building socialism as it is presumptuous to argue that socialism can be built in an immediate future in a small country like Sri Lanka surrounded by the ocean of capitalistic world system. Nonetheless, it does not mean that the left government in power is in a destitute situation because of the possible continuous attacks by international capital. Many parts of the world have witnessed such attacks since the Russian Revolution of 1917. Hence, the trajectory of social transformation to build a system of associated producers is not a straight path, but a kinked one through rocks and mountains. As a result, you may go through Brest-Litovsk, NEC, buying time and other forms of retreats and reversals. The danger lies not by accepting them, but by rejecting their existence.

The focus of this article is very much empirical as it proposes to summarise the experience of one year period in the field of education. It is a very micro level experience so that its macro level application may be limited, even questionable. Nonetheless, it would enlighten the discussion of social transformation as it counters the neoliberal argument that has in vogue in many academic circles.

As I wrote in this column a couple of weeks ago. "The Sri Lankan discourse on higher education in the last decade or so has centered around three key issues. The first question has been focused on the inadequacy of higher educational opportunities that the state university system is capable of providing for young people who wish to continue their education after the GCE A/L examination. The total yearly intake of the state universities is around 25,000, which is much lower than the number of students who are qualified for higher education. The second issue is related to the quality of the degrees offered by the state university system. It is said that there has been a gradual deterioration of the quality of university education and the university degree holders are not fit for the needs of the job market. The third issue [that is linked with the second] is the bias of the Sri Lankan higher education system towards social sciences and humanities. This bias has been seen as the main source of unemployment of graduates."

All three issues are related to the inadequacy of government expenditure on education and higher education that stands at the moment less than 2 per cent of the GDP. So, it is imperative to increase government expenditure on education and higher education above 6 per cent of GDP to improve the situation. It is a necessary condition. Nonetheless, mere provision of extra money will not help solve the above-mentioned issues. What is the solution proposed by Sri Lankan politicians? To what extent has their thinking been influenced by the proposals by international financial agencies? Engaging private sector in higher education has been proposed as a panacea for educational conundrum.

Educational strategies of the two main parties that have now formed a grand alliance proposes the privatization and commodification of education. In this article, my submission once again is that any attempt to commoditize education should be resisted and prevented. Education like health should not be reduced to something that can be bought and sold. These ‘goods’ are essentially different from saleable commodities. A recent book, The Developing World and State Education: Neoliberal Depredation and Egalitarian Alternatives edited by Dave Hill and Ellen Rossakam, has enlightened us on the dangerous impact on privatization and commodification of education. Why should we oppose privatisation and commodification of education? John McMurtryhas notedthat education and unfettered capitalism and globalization hold opposing goals, motivations, methods, and standards of excellence. McMurtry concludes by suggesting that education and the market also have opposing standards of freedom. He further notes that private profit is acquired by a structure of appropriation that excludes othersfrom its possession. The greater its accumulation by any privatecorporation, the more wealth others are excluded from in this kind of possession.

This is what makes such ownership ‘private’. Nonetheless, education, in contrast, is acquired by a structure of appropriation thatis meant to not exclude others from its possession. On the contrary, as for education the more it is shared, the more and freer access to its circulation. This is why learning that is not conveyed to others is deemed ‘lost’, ‘wasted’ or ‘dead’. In direct opposition to market exchanges, educational changes flourish most with the unpaid gifts of others and develop the more they are not mediatedby private possession or profit. If we go back to free education discourse in Sri Lanka in the 1940s, we can see that much before McMurty articulated these views, they were resonated in the Sri Lankan discourse.

While opposing privatisation and commodification, should we advocate state control over higher education? The answer is: absolutely no. Since, early 1970s, we have witnessed bureaucratization and politicization of higher education in Sri Lanka. Higher education that was part of the Ministry of Education has been made a separate ministry with its own bureaucratic structure. Projects funded by international financial agencies have contributed to creating a new institution under different names and specific functions within the Ministry of Higher Education. Setting up of private higher education institutions in fact was expanded by the state machinery. The result has been the loss of independence of state universities. This system has to be changed radically.

Tomorrow’s radical politics has to be very different to the radical left politics in the past. We have to do risky things critically rereading our pasts, and not to be a prisoner of them. This is an age of opportunity, not just retreat and defeat, if it can be seized. The idea of vertical controlled public sphere should be replaced by that of horizontally organised institutions that will threaten all sorts of monopolies and closed communities if its liberationist potential to be fulfilled. Here the experience of SANASA campus would be helpful in developing public education system that is neither private nor state. Moreover, it would contribute in decommodifying public ‘goods’. It may also throw light in rearranging the health sector.

In 2014, SANASA Campus was granted degree awarding status by the Ministry of Higher Education. We enrolled our first batch of students numbering 50 in July 2014 for our B Sc degree course in Regional Science and Planning. It is trans-disciplinary course that allows students to discover how to analyze social space, diagnose spatial issues and to plan space for future. The Gampaha Development Company (GDC) which is owned by SANASA primary societies took a bold and courageous step announcing that it would give 50 scholarships for the complete period of four years in spite of the high risk involved. Lalitha Jayasooriya, the CEO of the GDC believes that the education and health should not be commodified and those sectors should not be oriented towards profit. What did he expect by ‘investing’ Rs 20 million in education?

At a meeting last week that was organized to present regional development plans for SANASA primary societies developed by SANASA Campus students, Jayasooriya refused to use the word ‘investment’ in the sense that is aimed at making monetary profit. According to him, it was a new design of public education. Community supports the student in advancing their knowledge while the students serve the community bringing back the knowledge to the community by joining with them in developing their plans of community development. It is a rolling plan. Students have just completed their first year. They did only one unit on planning under Chandrasena Maaliyadda, the former Secretary of Plan Implementation and a unit on regional science.

In the second year they are supposed to follow compulsory units on Geographical Information System. It is a rolling plan also in the sense the students will revisit their outline of the plan together with respective SANASA primary society when their knowledge on space and planning advanced in the process of learning and learning-by-doing. Jayasooriya said the ‘employability’ of those students would not be an issue when they completed their four-year degree course as there are more than 250 SANASA primary societies in the Gampaha District.

I have had the opportunity to participate in this whole exercise. If I put it in the language that is familiar to me the Rs. 20 million is not capital. In Istvan Meszaros’s (Beyond Capital: Towards a Theory of Transition) term it is ‘beyond capital’ neither owned by private corporations or by the state. There is no concept of profit involved. What is involved here is mutual gains by both the students and the community. It is not the system of market that operates but in anthropological sense, a principle of gift.

As I mentioned earlier, it may be presumptuous to argue that this system can be applied nationally and globally in designing new future. Nevertheless, like TRADCO experience in Mexico tyre manufacturing industry, this may develop new hope for a better future.

The writer is the Dean, Faculty of Management and Finance, SANASA Campus.

e-mail: sumane_l@yahoo.com

Monday, August 3, 2015



Social Market Economy: Does It Provide A Solution For Sri Lanka?



Sumanasiri Liyanage
Sumanasiri Liyanage
I think it is for the first time that the idea of social market economy is introduced into the Sri Lankan election discourse. Champika Ranawakaappears to have borrowed the concept of social market economy (SME) from Dr. Harsha de Silva and used it as it was his invention for the purpose of portraying the economic policy framework of the future UNFGG government for the next five years. As far as I know, the concept of social market economy has never been discussed in serious manner in Sri Lanka. In the early 1990s, a seminar was held at the Colombo Hilton in which a German professor had outlined the concept SME as it had been practiced in Germany especially in the post World War 2 period. What is social market economy? What are the main characteristics of the SME? How does it differ from Anglo-American notion of market economy? What the exact role the state plays in the SME? These are the sort of issues I intend to address in this article.
A brief history would not be out of order in contextualizing the concept of SME. Although the concept was theoretically advanced in the 1930s, one may even suggest that some of the features of SME were put into practice during the Bismarck regime in Germany in the late 19th century. Bismarck introduced a universal social insurance scheme in response to the increasing popularity and influence of the social democratic party in Germany. The following description by Wikipedia gives a fairly correct account of the SME as it was later advanced by Müller-Armack in the 1930s:
Harsha Champika“Social market economies aim to combine free initiative and social progress on the basis of a competitive economy. The social market economy is opposed to laissez-faire policies and to socialist economic systems and combines private enterprise with regulation and state intervention to establish fair competition, maintaining a balance between a high rate of economic growth, low inflation, low levels of unemployment, good working conditions, social welfare, and public services.”
Wikipedia further explains: “The social market economy refrains from attempts to plan and guide production, the workforce, or sales, but it does support planned efforts to influence the economy through the organic means of a comprehensive economic policy coupled with flexible adaptation to market studies. Effectively combining monetary, credit, trade, tax, customs, investment, and social policies, as well as other measures, this type of economic policy creates an economy that serves the welfare and needs of the entire population, thereby fulfilling its ultimate goal.”
Hence, we may note that it differs from Anglo-American laissez-faire policies that emphasize market as a equilibrating mechanism that would sooner or later generate social welfare as a by-product. Similarly, SME may be distinguished from social democracy and Soviet-type socialism, as it refuses to enter into the sphere of production as an agent of production. Müller-Armack conceived the social market economy as a regulatory policy idea aiming to combine free enterprise with a social program that is underpinned by market economic performance. Hence, it is a synthesis of seemingly conflicting objectives, namely economic freedom and social security.
The policies based on the SME were put into practice by the Cristian Democratic Union (CDU) government led by Chancellor Konrad Adenauer. West Germany was able to achieve a remarkable growth rate during the 1950s and 1960s when economy was steered by the Minister of Economics, Ludwig Erhard (if my memory is correct he later became the Chancellor). However, the amalgam of factors contributed for Germany to achieve high rate of growth. It received substantial impetus through US Marshall program. The victorious countries became magnanimous towards Germany following the advice given by J M Keynes. In Germany although the factors of production were destroyed relations, structures and culture of production remained basically intact. Under SME, social justice was achieved primarily through two processes, namely, (1) ensuring job security through government regulations making the termination of employment rather difficult; (2) using public money to finance housing, education and other social program. Therefore, the tax rate for highest bracket of individual income was kept at 95 percent. It applied only to income above the level of DM250,000 annually.
Of course, we may see, even Germany has been now moving away from SME because of the pressure from the process of globalization. In 2015, average tax rate in Germany exists between 44- 57 per cent. On the issue job security, although German situation is much better when compared with the USA, situation seems to be gradually changing. However, it is interesting to note that stronger job security in Germany has been accomplished by an unemployment insurance system that deters layoffs. On the other hand, In the U.S., the unemployment insurance system has encouraged layoffs while discouraging the use of work-sharing schemes.
German attitude towards SME may be seen clearly not in respect of its domestic economic policies but in respect to policies it has imposed on poor EU countries. Recently, Germany imposed heaviest neoliberal policy package on Greece. They Syriza, the left government in Greece, to reduce income tax rate and to cut down pensions, wages and social welfare expenditure.
So when the United National Front for Good Governance (UNFGG) promises that it will in power adopt SME policies, it seems that UNFGG is totally ignorant of the changing nature of capitalistic mode f production in the last 25 years or so. When capitalism moved from its late capitalist phase to neoliberalist phase, it means that capitalism has now moved away from high tax policies as well as security of employment policies.
The irony is when one read carefully UNFGG manifesto, it is in fact against SME for three reasons. First, it does not say anything about the job security and never offers an answer to growing phenomenon of manpower agencies that makes employment status undefined. What will it do in power to this issue? How is it going to tackle the issue of the growing casual and contract labor in relation to permanent employment in the private sector? The UNFGG manifesto as well UPFA are silent on this issues. This silence indicates that the both parties are planning to move to more flexible labor market.
Secondly, The UNFGG manifesto has proposed to take the EPF out of the Central Bank and gives it to so-called independent trust. What we have witnessed in the past 10 years is that many attempts were taken to rob the EPF, but fortunately all failed. EPF is the largest capital fund owned by the workers in Sri Lanka. Some time ago, Swedish economist, Meidner, suggested that moving towards socialism may be achieved by using this capital for social production and welfare. The UNFGG wants to rob the fund and give it to domestic and foreign capitalist class.
Thirdly, both manifestos promise many ‘goodies”. However, there are no acceptable and rational proposal as to how these goodies would be financed. In Sri Lanka, tax income is around 11 per cent. Is this tax revenue adequate to finance many programs included in manifestos?
SME and neoliberalism are gross incompatibilities. There is no way to link the first with the second. Those who propose that they would go for SME or social democratic policies today are either making a big mistake or trying to throw sands into the eyes of the Sri Lankan voters.