Skip to main content

6 per cent GDP on education: from a fantasy to a real program.
Sumanasiri Liyanage

Of the four trade union actions, the Federation of University Teachers’ Association (FUTA) has been so far engaged in in its about three decades of history, the one that came to conclusion last week was the first that ended with no tangible material results. On the other hand, the last trade union action was of great significance for two reasons. First, it was the first strike action by the university teachers. FUTA had resorted to different activity frame as in previous three occasions, namely resigning from voluntary positions that the university teachers held in normal situation. Secondly, extending its 2011 strategy of taking the issue of education reforms beyond the boundaries of the university and to the general masses, FUTA this time highlighted more general issues of education reforms than the specific demands of its members. Hence FUTA was able to generate a broader discussion on the educational reforms that the country is badly in need of.  Ending a TU action with no concrete results is not an uncommon thing in the trade union history since the trade union action means a struggle between two opposite forces with substantially different interests. Just because the TU action failed to register concrete and tangible gains, it does not necessarily mean that it was a failure. Similarly, even it is a failure, it is not a ground for a discontent or disappointment if the union membership and its leaders are able to decode the reasons of the failure and take necessary actions not to repeat them in future trade union actions. So it is imperative for FUTA to have a critical reflection on the past union actions. Why did it fail to win its demands notwithstanding the fact that it was the trade union action which received the participation and the support of more than 90% of the university teachers and generated support of the significant layer of the society? Was it because that some of the FUTA demands are not achievable in the prevailing economic and social context without far reaching changes? Was there a basic flaw in the frame of struggle? Can the failure be attributed to the fact that although the FUTA was able to build pressure through mass action, FUTA negotiation team had failed in the negotiation table? In my opinion, these are the issues FUTA should discuss and reflect on if it wants to continue as a trade union? Although I have my own views on the above issues, I do not intend to discuss them in this article. My intention here is to redraw the boundaries of the discussion on FUTA demand on 6% of GDP on education.       
Fantasies are of great importance and useful in building social movements. It is interesting to note that the FUTA was able to fantasize the demand of 6% of the GDP on education especially among the Sri Lankan internet community that is growing. Keeping the demand at the level of fantasy during the time of trade union action might also have helped the trade union action. Nonetheless, in the post-strike phase, it is imperative to reread the demand in the light of the ideas that were flagged in the discussion. There were two criticisms on FUTA demand to which I intend to turn shortly.     
1. Critique of the Economists and the FUTA’s failure to respond: The economists reacted against the demand for 6% of GDP on education focusing on the demand’s practicality. They correctly pointed out that the state’s contribution to the GDP had greatly reduced with the introduction of neo-liberal economic policies since 1977. The total government expenditure as a proportion of the GDP has reduced to 22 per cent in recent years. So, spending 6 per cent out of this total government expenditure, according to them, is not practically possible. This may be the reason why many economists attached to the department of economics, University of Colombo refused take part in the trade union action. The answer to this criticism on the side of FUTA was not satisfactory. FUTA argued that 6% can be spent if the government i ready to reduce defence expenditure substantially and/or cut down corruption and wastage. This argument does not hold water. The main portion of the current defence expenditure is of recurrent nature. If the proposal for substantial reduction of it is not linked with decommissioning with alternative employment, the implementation of such a proposal would create so many new problems. So, in order materialize FUTA’s demand for 6 percent of GDP on education, the demand should be linked with the expansion of the public economy. In other words, it means a reversal of the 1977 neo-liberal economic policies. Without moving towards an economy that is substantially dominated by the public sector, 6 per cent is just an empty signifier. Only such an economy can provide adequate expenditure on education, health, public transport etc. Not allowing a room for misunderstanding let me explain what I meant by public economy that is qualitatively different from the statist economy and/ private economy. Health, education, public transport and the services like that should not be allowed to be controlled either by state bureaucracy or by surplus-seeking capital. Having based on the past experience, it is necessary t design a new system of management for these sectors. FUTA’s demand would be meaningful if and only if it is linked with such far-reaching changes in the prevailing economic system.             
2. Teachers would have learned from the students: In the course of the FUTA struggle, a clear difference emerged between the position of FUTA and that of the Inter-University Students Federation (IUSF). While FUTA stood for the defence of ‘state education’, IUSF had the slogan of defending ‘free education’. Is this mere a semantic difference? In my view, two demands are qualitatively different. FUTA’s position implies that it has no objection for the presence of private sector education controlled by the logic of surplus-seeking capital with the state education. Secondly, it also means the continuance of the present system as a system controlled by the state bureaucracy especially in school education. On the other hand, IUSF wanted to continue the free education system originally initiated by E W Kannangara. In Sri Lankan education discourse, the term widely used to denote public education system has been free education. Why did FUTA change it? No explanation was given. Although IUSF demand is not clear about the system of management of free education system or how the free education system be freed from the state bureaucracy and put under a democratic control of the educationists, its demand at least emphasize the need of inversing the changes that are now clearly visible in the education system.
What I have said above on public education system can be equally applicable to other sectors like health that need to be freed from two dominant control mechanisms, namely, capitalist and statist. Humankind has come to a stage that it should discover new mechanisms to govern their lives.         

The writer is a co-coordinator of the Marx School, Colombo, Kandy and Negombo.  


Popular posts from this blog

සාකච්ඡාව සදහා වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? සුමනසිරි ලියනගේ
වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? නිර්ධන පන්තිය ලෙස සැලකිය හැකි පංති තීරූ මොනවාද? විප්ලවවාදී පක්ෂයක පන්ති පදනම වන්නේ සහ විය යුත්තේ කුමන පංතීන්ගෙන් ද? මා මෙම ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ න්‍යායාත්මක ප්‍රශ්නයක් හැටියට නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සන්දර්භය තුල දේශපාලන ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගැනීමේදී ආසන්නව මතුවන ප්‍රශ්නයක් හැටියට ය. පසුගිය වසර දෙක තුල ඇතිවුන මා සහභාගී වූ දේශපාලන සාකච්ඡා කිහිපයක දීම මෙම ප්‍රශ්නය මතුවිණ. එහෙත් එම ප්‍රශ්නය මතු වූ අවස්ථා හැම එකකදීම වාගේ අපි එම ප්‍රශ්නය සමග නිශ්චිතව පොර බැදීම අත්හැර දැම්මෙමු. ඒ එය දිගට ගෙන යාමෙන් අප මාක්ස්වාදයේ ශුද්ධ වූ පාඨයන් ගෙන් බිදී යාදෝ යන බියෙනි. මෑතකදී වෟත්තීය සංගමයක් තුල ඇතිවූ සාකච්ඡාවකදී මෙම කරුණ වඩාත් සංයුක්තව මතුවිණ. වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුත්තේ කවුරුන් ද යනුවෙන් පැන නැගුන එම සාකච්ඡාවේදී සෟජු ලෙස නොවුන ද මතු වුයේ මෙම ප්‍රශ්නය ය. වැටුප් ශ්‍රමිකයා, නිර්ධනයා, සහ කම්කරුවා යන පද වලින් ජනප්‍රිය ලෙස හැදින්වුව් ද නැත ද වැටුපට වැඩකරන කොටස් වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුතු ය යන්න සාමාන්…
බිල්ලෝ සහ කන්‍යාවියෝ: මහජන පෙරමුණු වාදය යලි කරලියට
සුමනසිරි ලියනගේ

ෆෙබරවාරි 10 වෙනිදා පැවැත්වුන ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයෙන් යහපාලන ආංඩුවේ සහභාගි දේශපාලන පක්ෂ දෙක පරාජයට පත්වීන. මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ දිස්ත්‍රික් ගණනාවක බහුතර බලය තහවුරු කර ගත්තේ ය. මේ සමග ඊලග ජනාධිපතිවරණයකදී සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක දී මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පරාජය කළ හැක්කේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා ගොනු කෙරුන බලවේග නැවතත් එක්කර ගැන්ම මගින් පමණක් ය යන අදහස කිහිප පොලක් ම විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත. පසුගිය දිනෙක මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී යහපාලන ආංඩුවේ ඇමතිවරයෙකු වූ පාඨලී චම්පික රණවක මෙම යෝජනාව කලේ ය. 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගයේ සිවිල් සමාජකාරකයෙකු වූ ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි  මුහුණු පොතේ සටහනකින් මෙයට සමාන අදහසක් දැක්විය. විපක්ෂ නායක ආර් සම්බන්ධන් ඉදිරිපත් කළ අදහස ද මෙයට ම සමාන එකක් විය. මෙම යෝජනාව ගැන තම අදහස් දැක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පාර්ලිමේන්තුවේ දී පැවසුවේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගය නැවත ගොනු කිරීම ක…
දැනට ලියාගෙන යන පොතක  කොටසක්.....

හතරවෙනි පරිච්චේදය අසාධාරණයට සහ අනාරක්ෂිත භාවයට හේතු කවරේද?  පලවෙනි කොටස

“මෙම ග්‍රහලෝකය බැංකුවක් වීනම් මේ වනවිටත් ඔව්හු  එය බේරාගනු ලබනු ඇත්තාහ.” -ග්‍රීන්පීස් ෆොස්ටරයකින්
අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය තනි හේතුවකින් පැන නගින්න කැයි කරන පැහැදිලි කිරීම කිසිසේත් ම පිළිගත නොහැක. අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය වර්තමාන සමාජයට පමණක් පොදු වූ ගති ලක්ෂණ යක් හැටියට දැක්වීම ද නිවැරදි නොවේ. විවිධ හේතුන් මත පැරණි සමාජයන්හි දැඩි අසාධාරණයක් සහ අනාරක්ෂිත භාවයක් පැවති බවට පෙර අපර දෙදිග ඉතිහාසයන් මගින් පෙන්නුම් කෙරේ. පැරණි සමාජයන්හි අනාරක්ෂිත භාවයට බොහෝ විට පාදක වුයේ මංකොල්ල කරුවන්ගේ ආක්‍රමණ සහ ස්වාභාවික ව්‍යසනයන් සහ වසංගත රෝග මගින් ඇතිවුන පීඩාවන් ය. මෙහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස එකල  මානුෂ ආයු කාලය බෙහෙවින් කෙටි විය.අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය අවිච්චින්නව පැවතීමට එක ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ ඒ හරහා කිසියම් යහපතක් වන්නේ ය යන අදහස මනුෂ්‍ය සිත් සතන් වල කාවැදී තිබීම ය.රජුනට අවනත වීම දෙවියනට ගරු කිරීමක් ලෙස සැලකීම නිසා රජුන්ගේ සහ ඔහුගේ නිලධාරයේ පාලනයෙන් වන අසාධාරණය සහ මර්ධනය ජනතාව ඉවසා සිටියහ. එපමණක්…