Skip to main content

International Politics


Tunisian Contagion and Gaddafi’s Libya
Sumanasiri Liyanage

The events that began in Tunisia have spread to other Arab countries and have destabilized the entire region. Of course the reverberation of those events has been felt in other countries as well. The latest in the series is the events unfolding in Muammar Gaddafi’s Libya. Muammer Gaddafi came to power on 1 September 1969 by a bloodless coup d'état against King Idris while the king was in Turkey for medical treatment. He was profoundly influenced by the Arab defeat in Palestine in 1948 to Israeli forces and Nasser's rise to power in Egypt in 1952. The frustration and shame felt by young Libyan military officers who witnessed the humiliating defeat of Arab armies on three fronts by Israel in 1967 fuelled their determination to contribute to Arab unity by overthrowing the Libyan monarchy. Owing to this fact, it was clear that his regime would adopt popular nationalist and also anti-imperialist policies similar to those of Nasser. So British imperialists wanted to overthrow him and re-establish monarchy by using mercenaries against the new regime. A plan was organised by David Stirling to use mercenaries to restore the monarchy after he was approached by a member of the royal family. However, the plan was dropped at the eleventh hour by the British Secret Intelligence Service, allegedly because the United States Government felt that Gaddafi was sufficiently anti-Marxist to be worth protecting. In world politics, like many other popular nationalist leaders, Gaddafi took anti-imperialist stand on many occasions and his regime was even branded as one that helped and was associated with Muslim militant groups that conducted terror attacks in several occasions.
Gaddafi’s regime can be described as a popular nationalist social welfarist authoritarian regime. Why so many adjectives? In my opinion, those adjectives would help us in our attempts to understand the similarities and differences between the events in Libya and other Arab countries. Why do people like Fidel Castro and Hugo Chavez take more conciliatory attitude on the events in Libya? I can see hear a similarity between American and British imperialists and Castro and Chavez. The USA led imperialist countries wanted to protect Mubarak until it was crystally clear that no compromise was possible without removing him from power. They do not want regime change in Jordan, Bahrain and Yemen in spite of similar protests in those countries. Instead of regime change, they called for ‘peaceful transition’. Answer, those regimes have sided with imperialists. However, when it comes to Libya, Hilary Clinton wanted Gaddafi regime to be replaced immediately. On the contrary to the US position, Castro and Chavez now seek peaceful compromise in Libya. They want Gaddafi to come to some settlement with the mass movement that they seem to treat as a legitimate protest. How do we explain the political position of Castro and Chavez? I am posing these questions as it would help very much our understanding about the dialectics of mass protests. In my note on the Egyptian uprising (The Island, February 6, 2011), I quoted Trotsky’s analysis of mass uprisings. He wrote: "The most indubitable feature of a revolution is the direct interference of the masses in historical events. In ordinary times the state, be it monarchical or democratic, elevates itself above the nation, and history is made by specialists in that line of business - kings, ministers, bureaucrats, parliamentarians, journalists. But at those crucial moments when the old order becomes no longer endurable to the masses, they break over the barriers excluding them from the political arena,(...). The history of a revolution is for us first of all a history of the forcible entrance of the masses into the realm of rulership over their own destiny." Preface to History of the Russian Revolution.
In Libya as in other countries, masses have forcibly entered into the realm of rulership over their own destiny. So any democrat or a revolutionary should support this unconditionally. Nonetheless, it is also imperative to understand the nuances and complexities of the mass movement. In Libya, unlike in Egypt, the events may develop into a civil war as there seems to be a popular support for Gaddafi. The reports suggest that heavy fighting between Gaddafi forces and the anti-government popular forces in many areas and anti-Gaddafi forces have already captured some major towns. It was also reported that the forces loyal to Colonel Muammar Gaddafi have encircled rebels in the town of Zawiyah after a day of pitched battles in the far west and east of Libya. As The Guardian reports, “Residents of Ras Lanuf reported running battles between loyalist forces and rebels for 24 hours, before the government troops withdrew in what some observers have suggested was more of a tactical retreat than surrender. The area between the two towns is now being treated as a front line in a protracted campaign that many in Benghazi fear that it is beginning to turn into a civil war”. Hence, the direction in which Libyan events are developing is somewhat different from that of Egypt.
The most important lacuna in the Arab movement is in my opinion the issue of leadership that stands for anti-imperialism, democracy, and social justice. The popular nationalism has shown time and again that it is not adequate in addressing the demands, aspirations and basic needs of people and as a result it entails an inherent degenerating tendency. Masses entering into the realm of rulership are great. Nevertheless, it in itself does not ensure success as far as main demands of the people like elimination of poverty and unemployment, protection of social justice, elimination of oppression and exploitation are concerned. Similarly the revolutionary mass leadership should also understand the hypocrisy of the US led imperialist front. Anticipating new mass revolt, Saudi Arabia banned all marches. The announcement signalled that the recent small-scale protests by the Shia minority in the oil-producing east of the country would no longer be tolerated. Have the US and its very vocal secretary of state reflected on this? So the popular movement should also take into consideration that Libya should not allow new exploiters to come to regain their oil fields.  

Comments

Popular posts from this blog

සාකච්ඡාව සදහා වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? සුමනසිරි ලියනගේ
වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? නිර්ධන පන්තිය ලෙස සැලකිය හැකි පංති තීරූ මොනවාද? විප්ලවවාදී පක්ෂයක පන්ති පදනම වන්නේ සහ විය යුත්තේ කුමන පංතීන්ගෙන් ද? මා මෙම ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ න්‍යායාත්මක ප්‍රශ්නයක් හැටියට නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සන්දර්භය තුල දේශපාලන ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගැනීමේදී ආසන්නව මතුවන ප්‍රශ්නයක් හැටියට ය. පසුගිය වසර දෙක තුල ඇතිවුන මා සහභාගී වූ දේශපාලන සාකච්ඡා කිහිපයක දීම මෙම ප්‍රශ්නය මතුවිණ. එහෙත් එම ප්‍රශ්නය මතු වූ අවස්ථා හැම එකකදීම වාගේ අපි එම ප්‍රශ්නය සමග නිශ්චිතව පොර බැදීම අත්හැර දැම්මෙමු. ඒ එය දිගට ගෙන යාමෙන් අප මාක්ස්වාදයේ ශුද්ධ වූ පාඨයන් ගෙන් බිදී යාදෝ යන බියෙනි. මෑතකදී වෟත්තීය සංගමයක් තුල ඇතිවූ සාකච්ඡාවකදී මෙම කරුණ වඩාත් සංයුක්තව මතුවිණ. වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුත්තේ කවුරුන් ද යනුවෙන් පැන නැගුන එම සාකච්ඡාවේදී සෟජු ලෙස නොවුන ද මතු වුයේ මෙම ප්‍රශ්නය ය. වැටුප් ශ්‍රමිකයා, නිර්ධනයා, සහ කම්කරුවා යන පද වලින් ජනප්‍රිය ලෙස හැදින්වුව් ද නැත ද වැටුපට වැඩකරන කොටස් වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුතු ය යන්න සාමාන්…
කම්කරු පන්තියේ විප්ලවවාදී පක්ෂය ගොඩ නැගීම සදහා අරගලය


1, මෙම මාතෘකාවේ දැක්වෙන මූලික පද දෙක -කම්කරු පන්තිය සහ විප්ලවවාදී පක්ෂය- මුලින්ම පැහැදිලි කරගත යුතු ය. ධනේශවර සමාජයක් තුල විවිධ පන්තීන් සහ උප පන්තීන් දැකිය හැක. විප්ලවවාදී පක්ෂය කම්කරු පන්තියේ පක්ෂයක් විය යුත්තේ මන් ද? මෙම කරුණ තේරුම් කිරීමට නම් විප්ලවවාදි යන්නෙන් කුමක් අදහස් කරන්නේ ද යන්න පැහැදිලි කර ගැන්ම අවශ්‍ය ය. සමාජ විප්ලවයක් යනු පවතින සමාජ ක්‍රමයයක් වෙනස් කොට -රූපාන්තකරණය කොට- ඒ වෙනුවට වෙනත් මූලධර්ම මත ගොඩ නැගුන සමාජ ක්‍රමයයක් බිහි කිරීම ය. එය දිගුකාලින ක්‍රියා දාමයකි. මෙවන් රූපාන්තකරණයක් වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය වෙනුවට ධනේශ්වර ක්‍රමය ගොඩ නැගීමේ ක්‍රියාවලිය තුල සිදුවීම ගැන අපි කියවා ඇත්තෙමු. අප අද කථාකරන සමාජ වෙනස මෙයට වඩා වෙනස් එකකි. වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය වෙනුවට ධනේශ්වර ක්‍රමය ගොඩ නැගීමේ ක්‍රියාවලිය තුල අප දුටුවේ එක් පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයක් වෙනුවට වෙනත් පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයක් ඇති කිරීම ය. අද අප අරගල කරන්නේ පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයම නැති කරන සමාජ විප්ලවයක් සදහා ය. මෙය පරිපූර්ණ රූපාන්තකරණයක් ය. එක් පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයක් තුල වෙනත් …
බිල්ලෝ සහ කන්‍යාවියෝ: මහජන පෙරමුණු වාදය යලි කරලියට
සුමනසිරි ලියනගේ


ෆෙබරවාරි 10 වෙනිදා පැවැත්වුන ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයෙන් යහපාලන ආංඩුවේ සහභාගි දේශපාලන පක්ෂ දෙක පරාජයට පත්වීන. මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ දිස්ත්‍රික් ගණනාවක බහුතර බලය තහවුරු කර ගත්තේ ය. මේ සමග ඊලග ජනාධිපතිවරණයකදී සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක දී මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පරාජය කළ හැක්කේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා ගොනු කෙරුන බලවේග නැවතත් එක්කර ගැන්ම මගින් පමණක් ය යන අදහස කිහිප පොලක් ම විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත. පසුගිය දිනෙක මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී යහපාලන ආංඩුවේ ඇමතිවරයෙකු වූ පාඨලී චම්පික රණවක මෙම යෝජනාව කලේ ය. 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගයේ සිවිල් සමාජකාරකයෙකු වූ ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි  මුහුණු පොතේ සටහනකින් මෙයට සමාන අදහසක් දැක්විය. විපක්ෂ නායක ආර් සම්බන්ධන් ඉදිරිපත් කළ අදහස ද මෙයට ම සමාන එකක් විය. මෙම යෝජනාව ගැන තම අදහස් දැක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පාර්ලිමේන්තුවේ දී පැවසුවේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගය නැවත ගොනු කිරීම ක…