Skip to main content

Living in a state of exception


By Sumanasiri Liyanage

Many legal luminaries have expressed their views on the controversial decision of the Supreme Court of the Republic of Sri Lanka on the Parliament’s right over the impeachment of judges of the Superior Courts, the Supreme Courts and the Court of Appeal. On the basis of the Supreme Court decisions, the court of appeal has given an order to quash the Parliamentary Select Committee report that was given to the Speaker of the Parliament that has led to a constitutional deadlock. The Article 125 (1) of the Constitution of Sri Lanka says: "The Supreme Court shall have sole and exclusive jurisdiction to hear and determine any question relating to the interpretation of the Constitution." Hence, the argument is that the Parliament should abide by the decision of the appeal court not to proceed further on the impeachment process. The legal experts have opposite views on the subject. Former Professor of Law of the Colombo University and the former Chief Justice have argued that the SC determination is inconsistent with the constitution. On the other hand, many constitutional lawyers and the opposition Parliamentarians argue that since the SC has the exclusive power of interpretation of the constitution, the only option available is to accept it even though one can question its legality. However, the Sri Lankan Constitution does not provide for such questioning in the legal sphere as no higher judicial body than the Supreme Court exists. I have neither legal training nor expertise on the subject to comment on the validity of these opposite views.

Nonetheless, I have been interested in constitutional issues for many years as a layman especially with regard to constitutional design on power-sharing. My scanty knowledge of constitutions however gives the impression that the SC determination is a clear example of not judiciary activism but judiciary overreach. So there is a potential for current deadlock to develop into a major systemic crisis. Such a development would not depend on the constitutionality or otherwise of the decision of Parliament or the determination of the Supreme Court, but on how contending actors act in the political sphere. This is not a legal battle but definitely a political one. Hence, it should not be portrayed as a battle for high normative principles such as the independence of judiciary or people’s sovereignty or democracy.

To decipher the developments in the recent past and the possible developments in near future, they should be put in a proper context. Here, I think that three syntagmas, namely, the state of exception (the concept advanced by Giorgio Agamben), the threat perception (oftentimes linked with hegemonic nationalism) and the system of bribes (the term I deployed in my two previous articles on the same subject) would be helpful. Let me first delineate the notion of state of exception briefly. Carl Schmitt remarked that the sovereign is he who decides on the state of exception (in different situations different terms have been used, emergency, martial law etc). Agamben’s argument is that in today’s world, in almost all the countries, of course in different degree, the state of exception has become the normal state of affairs. So the distinction among different organs of power namely, the legislature, the executive and the judiciary will get blurred. It does not end there. He writes: "As we shall see, the state of exception constitutes rather a kinematic state, an emptiness of law, and the idea

of an originary indistinction and fullness of power must be considered a legal mythologem analogous to the idea of a state of nature." As Walter Benjamin remarked, ‘the state of exception has become the rule’. It may not necessarily be an outcome of abrupt change. It may result in by gradual expansion of the power of the executive. Today, the legislative powers of the Parliaments in many countries are limited to ratifying the measures that the executive wants legislative bodies to pass. So, one of the essential characteristics of the state of exception is the provisional abolition of the distinction among legislative, executive and judiciary powers. For this tendency to be unleashed through formal constitutional means, it needs other supportive mechanisms to which I turn shortly.

Sri Lankan Constitution of 1978 provided the legal-constitutional framework for the establishment of the state of exception through constitutional means. It was extremely difficult to institute it when the executive is bound to operate within the legislature (the Westminster framework). So, the two organs of government have to be separated. A simple procedure was designed for the removal of judges so that a legal space was given to tame, if necessary, the judiciary. Some have even praised the 1978 Constitution saying that it ensures the independence of judiciary totally misreading the constitutional design and intent. However, it is pertinent here to note that this constitutional design is not adequate to institute constitutional warranted state of exception.

The two supportive mechanisms have been an introduction of a system of bribes and hegemonic nationalism. Presidential system from 1977 onwards is supported by institutionalization of bribe-taking and bribe-giving. Here, I do not mean only financial transactions. It would be positions, opportunities for rent-seeking etc. In this context people would withdraw their support for the system for two reasons. First, if they believe different set of principles and have not yet subordinated themselves to growing comsumerism. (These people were derogatively described as ‘dreamers’). Secondly, people would move away from the regime if they are excluded or marginalized from the system of bribe. Comodification and consumerism thus contribute immensely to the maintenance and preservation of the system of bribe and in turn the system of authoritarianism.

In Sri Lankan context like in many other countries, the maintenance of the state of exception has also been supported by promoting threat perception which is oftentimes linked with nationalist campaign. The regime can justify the state of exception by emphasizing and over inflating the security threat coming from within and without. We have witnessed not even prior to 2009 but in post 2009. During this period all three organs of power worked in synergy by suppressing all kind of resistance.

However, occasionally since 1977, we have seen many instances in which system has shown its internal flaws. If we focus only on recent events, we may mentions conflict between the CJ and the Executive when Sarath Silva was the CJ. The resignation of Sarath Fonseka from the regime signified another crack in the system What we are witnessing today is another crack of the system in which each party is using its power and authority either to integrate into the system or to replace the individuals to run the same system.

The writer is Co-coordinator of Marx School, Colombo, Kandy and Negombo



Popular posts from this blog

සාකච්ඡාව සදහා වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? සුමනසිරි ලියනගේ
වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? නිර්ධන පන්තිය ලෙස සැලකිය හැකි පංති තීරූ මොනවාද? විප්ලවවාදී පක්ෂයක පන්ති පදනම වන්නේ සහ විය යුත්තේ කුමන පංතීන්ගෙන් ද? මා මෙම ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ න්‍යායාත්මක ප්‍රශ්නයක් හැටියට නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සන්දර්භය තුල දේශපාලන ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගැනීමේදී ආසන්නව මතුවන ප්‍රශ්නයක් හැටියට ය. පසුගිය වසර දෙක තුල ඇතිවුන මා සහභාගී වූ දේශපාලන සාකච්ඡා කිහිපයක දීම මෙම ප්‍රශ්නය මතුවිණ. එහෙත් එම ප්‍රශ්නය මතු වූ අවස්ථා හැම එකකදීම වාගේ අපි එම ප්‍රශ්නය සමග නිශ්චිතව පොර බැදීම අත්හැර දැම්මෙමු. ඒ එය දිගට ගෙන යාමෙන් අප මාක්ස්වාදයේ ශුද්ධ වූ පාඨයන් ගෙන් බිදී යාදෝ යන බියෙනි. මෑතකදී වෟත්තීය සංගමයක් තුල ඇතිවූ සාකච්ඡාවකදී මෙම කරුණ වඩාත් සංයුක්තව මතුවිණ. වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුත්තේ කවුරුන් ද යනුවෙන් පැන නැගුන එම සාකච්ඡාවේදී සෟජු ලෙස නොවුන ද මතු වුයේ මෙම ප්‍රශ්නය ය. වැටුප් ශ්‍රමිකයා, නිර්ධනයා, සහ කම්කරුවා යන පද වලින් ජනප්‍රිය ලෙස හැදින්වුව් ද නැත ද වැටුපට වැඩකරන කොටස් වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුතු ය යන්න සාමාන්…
බිල්ලෝ සහ කන්‍යාවියෝ: මහජන පෙරමුණු වාදය යලි කරලියට
සුමනසිරි ලියනගේ

ෆෙබරවාරි 10 වෙනිදා පැවැත්වුන ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයෙන් යහපාලන ආංඩුවේ සහභාගි දේශපාලන පක්ෂ දෙක පරාජයට පත්වීන. මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ දිස්ත්‍රික් ගණනාවක බහුතර බලය තහවුරු කර ගත්තේ ය. මේ සමග ඊලග ජනාධිපතිවරණයකදී සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක දී මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පරාජය කළ හැක්කේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා ගොනු කෙරුන බලවේග නැවතත් එක්කර ගැන්ම මගින් පමණක් ය යන අදහස කිහිප පොලක් ම විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත. පසුගිය දිනෙක මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී යහපාලන ආංඩුවේ ඇමතිවරයෙකු වූ පාඨලී චම්පික රණවක මෙම යෝජනාව කලේ ය. 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගයේ සිවිල් සමාජකාරකයෙකු වූ ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි  මුහුණු පොතේ සටහනකින් මෙයට සමාන අදහසක් දැක්විය. විපක්ෂ නායක ආර් සම්බන්ධන් ඉදිරිපත් කළ අදහස ද මෙයට ම සමාන එකක් විය. මෙම යෝජනාව ගැන තම අදහස් දැක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පාර්ලිමේන්තුවේ දී පැවසුවේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගය නැවත ගොනු කිරීම ක…
දැනට ලියාගෙන යන පොතක  කොටසක්.....

හතරවෙනි පරිච්චේදය අසාධාරණයට සහ අනාරක්ෂිත භාවයට හේතු කවරේද?  පලවෙනි කොටස

“මෙම ග්‍රහලෝකය බැංකුවක් වීනම් මේ වනවිටත් ඔව්හු  එය බේරාගනු ලබනු ඇත්තාහ.” -ග්‍රීන්පීස් ෆොස්ටරයකින්
අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය තනි හේතුවකින් පැන නගින්න කැයි කරන පැහැදිලි කිරීම කිසිසේත් ම පිළිගත නොහැක. අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය වර්තමාන සමාජයට පමණක් පොදු වූ ගති ලක්ෂණ යක් හැටියට දැක්වීම ද නිවැරදි නොවේ. විවිධ හේතුන් මත පැරණි සමාජයන්හි දැඩි අසාධාරණයක් සහ අනාරක්ෂිත භාවයක් පැවති බවට පෙර අපර දෙදිග ඉතිහාසයන් මගින් පෙන්නුම් කෙරේ. පැරණි සමාජයන්හි අනාරක්ෂිත භාවයට බොහෝ විට පාදක වුයේ මංකොල්ල කරුවන්ගේ ආක්‍රමණ සහ ස්වාභාවික ව්‍යසනයන් සහ වසංගත රෝග මගින් ඇතිවුන පීඩාවන් ය. මෙහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස එකල  මානුෂ ආයු කාලය බෙහෙවින් කෙටි විය.අසාධාරණය සහ අනාරක්ෂිත භාවය අවිච්චින්නව පැවතීමට එක ප්‍රධාන හේතුවක් වන්නේ ඒ හරහා කිසියම් යහපතක් වන්නේ ය යන අදහස මනුෂ්‍ය සිත් සතන් වල කාවැදී තිබීම ය.රජුනට අවනත වීම දෙවියනට ගරු කිරීමක් ලෙස සැලකීම නිසා රජුන්ගේ සහ ඔහුගේ නිලධාරයේ පාලනයෙන් වන අසාධාරණය සහ මර්ධනය ජනතාව ඉවසා සිටියහ. එපමණක්…