Skip to main content


Deconstructing Development
Sumanasiri Liyanage

The welfare of the people in particular has always been the alibi of tyrants.
~Albert Camus

The Minister for Economic Development in presenting Divineguma Bill to the Parliament tried to portray the government’s effort to economic development as a ‘second war’, the first was the one waged against ‘terrorism’ i.e. the LTTE insurgency. The phrase ‘the war for development’ or ‘the developmental war’ sounds paradoxical. ‘Development’ is generally depicted as something ‘good’ while ‘war’ is portrayed as something essentially bad. Immanuel Wallerstein once remarked: “There is perhaps no social objective that can find as nearly unanimous acceptance today as that of economic development. I doubt that there has been a single government anywhere in the last 30 years that has not asserted it was pursuing this objective, at least for its own country. Everywhere in the world today, what divides left and right, however defined, is not whether or not to develop, but which policies are presumed to offer most hope that this objective will be achieved. We are told that socialism is the road to development. We are told that laissez-faire is the road to development. We are told that a break with tradition is the road to development. We are told that a revitalized tradition is the road to development. We are told that industrialization is the road to development. We are told that increased agricultural productivity is the road to development. We are told that delinking is the road to development. We are told that an increased opening to the world market (export-oriented growth) is the road to development. Above all, we are told that development is possible, if only we do the right thing” (Capitalism and Development edited by Leslie Sklair, London: Routledge). On the other hand, according to A J P Taylor, “wars are much like road accidents’ so ‘they have a general and particular cause at the same time’. Hence, like road accidents, these conflagrations have resulted in tens of millions of deaths and destruction of wealth. In case of Sri Lanka, the first war killed around 100,000 people and made a similar number injured. I am sure the Minister may not have implied that the second war, the so-called war of development, would produce the same outcome even with different trajectories. Hence, in what sense, did he portray the current development effort as a ‘second war’? Do adding one positive and one negative generate something positive? How do we resolve this conundrum? How do we reveal the phrase’s inapproriable difference or repressed other  as that which may yet to come to transform whatever we inherit from the conventional discourse?  This article proposes to look at the notion of development from a different perspective through deconstructing the very notion of development.
Of course one may argue that it is justifiable to equate development with war as the development effort, as in war effort, needs concrete situation analysis, precision planning and timely execution of it. Hence it also requires hierarchical structure and centralized commanding officer caste. I assume that the Minister for Economic Development meant this when he talked about a second war. And his views are visibly reflected in the Divineguma Bill. If development is an objective with unanimous acceptance, can it be equated with a war just because of the above similarities totally negating war’s destructive effects on humankind? Can it be possible to argue that the equation holds partly because of negativity of development? If the answer to this question is in affirmative, the exploring the ‘repressed other’ meaning of development is imperative. Hence the question: why has this ‘other’ meaning been constantly repressed? Economic development and the associated process of modernization in the last three hundred years or so have undoubtedly produced obvious improvements in people’s living standards, educational and health conditions, and transport and communication. As Kaushik Basu noted, “by most counts, the world is a better place today than it was in ancient times” (Beyond Invisible Hand: Groundwork for New Economics, New Delhi, Penguin Books). Of course, these achievements are unevenly spread among different classes and between different regions and countries. However, one may argue that almost everyone received some share of it either directly or indirectly. H. W Arndt made an illuminating observation that the development discourse had undergone a radical change when the concept was used in colonial context. In classical discourse, economy develops; but in colonial context it has to be developed. Hence, in the colonial context, development is posited as a structural transformation of the economy to be brought out by conscious, rational and purposeful action the objective of which has to be an achievement of the standard set up by the developed countries in the West. So the West will show the path the Rest should take. In this sense, economic development is oftentimes defined as a process of catching up of already developed countries and the per capita GNP/GDP is regarded as the target to be achieved by underdeveloped countries. This poses so many questions. Jose Mujica, the President of Uruguay, put this in clear and explicit language in his address to Rio+20 Summit in June 2012. The followings are excerpts from his speech. “We've been talking all afternoon about sustainable development to get the masses out of poverty. But what are we thinking? Do we want the model of development and consumption of the rich countries? I ask you now: what would happen to this planet if Indians would have the same proportion of cars per household than Germans? How much oxygen would we have left? Does this planet have enough resources so seven or eight billion can have the same level of consumption and waste that today is seen in rich societies? It is this level of hyper-consumption that is harming our planet." He accused most world leaders of having a "blind obsession to achieve growth with consumption, as if the contrary would mean the end of the world" (http://www.bbc.co.uk/news/magazine-20243493). In my opinion, Mujica who is known as the world’s poorest president (his car is VW beetle 1987 model) has blown up the dominant paradigm of development by revealing the ‘repressed other’ meaning of it to which I will turn presently.
Reflecting on the development process in the world including the development process in the former ‘socialist’ bloc countries in the last three hundred years or so, I would define development as a historically determined social process organized and controlled by a hierarchy of power aiming at a ruthless exploitation of human labour and nature for the purpose of maintaining and advancing the existing structure of power. As a by-product of this process, many positive changes that have often been posited as the fruits of economic development have occurred. Since these positive changes are well recorded, I do not think repeating them here is required. This definition takes us to the repressed other meaning of development. Development is essentially exploitative and a contradictory process. It exploits labour by appropriating and expropriating surplus value and nature by destroying natural resources and disturbing nature’s imminent balance. Hence, war and development cannot be depicted as distant processes. Wars have also produces positive by-products as many new communication innovations were war-related.
When development is defined in this manner as a dialectical process, it cannot be viewed as a process without an end. It has to be stopped at some stage. It is clear, the world economy as a whole has reached this point of exit although many of its constituent countries are yet to reach that stage. In the last decade or so, many economists recognizing the ecological impact of development and continuous growth have argued for the need of adopting a zero growth strategy for economically developed countries. On the other hand ‘occupy wall street’ has focused on the second dimension, ie., exploitation of labour. Although the average per capita income in the USA exceeds $ 40,000 mark, poverty, unemployment and inequality have increased proving that development in itself is not a solution to those miseries. Similarly, the people in many EU countries are today experiencing the cost that they have to pay for economic development. Austerity measures are suggested as a solution to economic crisis those countries are facing. So it seems that the sphere of economy has now become the new battle field in which new wars have to be waged. 
The writer is a co-coordinator of Marx School, Colombo, Kandy and Negombo.
e-mail: sumane_l@yahoo.com                         




 




Comments

Popular posts from this blog

සාකච්ඡාව සදහා වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? සුමනසිරි ලියනගේ
වැටුප් ශ්‍රමිකයා කවරෙක් ද? නිර්ධන පන්තිය ලෙස සැලකිය හැකි පංති තීරූ මොනවාද? විප්ලවවාදී පක්ෂයක පන්ති පදනම වන්නේ සහ විය යුත්තේ කුමන පංතීන්ගෙන් ද? මා මෙම ප්‍රශ්නය මතු කරන්නේ න්‍යායාත්මක ප්‍රශ්නයක් හැටියට නොවේ. ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සන්දර්භය තුල දේශපාලන ක්‍රියා මාර්ගය සකස් කර ගැනීමේදී ආසන්නව මතුවන ප්‍රශ්නයක් හැටියට ය. පසුගිය වසර දෙක තුල ඇතිවුන මා සහභාගී වූ දේශපාලන සාකච්ඡා කිහිපයක දීම මෙම ප්‍රශ්නය මතුවිණ. එහෙත් එම ප්‍රශ්නය මතු වූ අවස්ථා හැම එකකදීම වාගේ අපි එම ප්‍රශ්නය සමග නිශ්චිතව පොර බැදීම අත්හැර දැම්මෙමු. ඒ එය දිගට ගෙන යාමෙන් අප මාක්ස්වාදයේ ශුද්ධ වූ පාඨයන් ගෙන් බිදී යාදෝ යන බියෙනි. මෑතකදී වෟත්තීය සංගමයක් තුල ඇතිවූ සාකච්ඡාවකදී මෙම කරුණ වඩාත් සංයුක්තව මතුවිණ. වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුත්තේ කවුරුන් ද යනුවෙන් පැන නැගුන එම සාකච්ඡාවේදී සෟජු ලෙස නොවුන ද මතු වුයේ මෙම ප්‍රශ්නය ය. වැටුප් ශ්‍රමිකයා, නිර්ධනයා, සහ කම්කරුවා යන පද වලින් ජනප්‍රිය ලෙස හැදින්වුව් ද නැත ද වැටුපට වැඩකරන කොටස් වෟත්තීය සංගමයක් විසින් සංවිධානය කළ යුතු ය යන්න සාමාන්…
කම්කරු පන්තියේ විප්ලවවාදී පක්ෂය ගොඩ නැගීම සදහා අරගලය


1, මෙම මාතෘකාවේ දැක්වෙන මූලික පද දෙක -කම්කරු පන්තිය සහ විප්ලවවාදී පක්ෂය- මුලින්ම පැහැදිලි කරගත යුතු ය. ධනේශවර සමාජයක් තුල විවිධ පන්තීන් සහ උප පන්තීන් දැකිය හැක. විප්ලවවාදී පක්ෂය කම්කරු පන්තියේ පක්ෂයක් විය යුත්තේ මන් ද? මෙම කරුණ තේරුම් කිරීමට නම් විප්ලවවාදි යන්නෙන් කුමක් අදහස් කරන්නේ ද යන්න පැහැදිලි කර ගැන්ම අවශ්‍ය ය. සමාජ විප්ලවයක් යනු පවතින සමාජ ක්‍රමයයක් වෙනස් කොට -රූපාන්තකරණය කොට- ඒ වෙනුවට වෙනත් මූලධර්ම මත ගොඩ නැගුන සමාජ ක්‍රමයයක් බිහි කිරීම ය. එය දිගුකාලින ක්‍රියා දාමයකි. මෙවන් රූපාන්තකරණයක් වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය වෙනුවට ධනේශ්වර ක්‍රමය ගොඩ නැගීමේ ක්‍රියාවලිය තුල සිදුවීම ගැන අපි කියවා ඇත්තෙමු. අප අද කථාකරන සමාජ වෙනස මෙයට වඩා වෙනස් එකකි. වැඩවසම් සමාජ ක්‍රමය වෙනුවට ධනේශ්වර ක්‍රමය ගොඩ නැගීමේ ක්‍රියාවලිය තුල අප දුටුවේ එක් පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයක් වෙනුවට වෙනත් පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයක් ඇති කිරීම ය. අද අප අරගල කරන්නේ පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයම නැති කරන සමාජ විප්ලවයක් සදහා ය. මෙය පරිපූර්ණ රූපාන්තකරණයක් ය. එක් පෙෳද්ගලික දේපොල ක්‍රමයක් තුල වෙනත් …
බිල්ලෝ සහ කන්‍යාවියෝ: මහජන පෙරමුණු වාදය යලි කරලියට
සුමනසිරි ලියනගේ


ෆෙබරවාරි 10 වෙනිදා පැවැත්වුන ප්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයෙන් යහපාලන ආංඩුවේ සහභාගි දේශපාලන පක්ෂ දෙක පරාජයට පත්වීන. මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ දිස්ත්‍රික් ගණනාවක බහුතර බලය තහවුරු කර ගත්තේ ය. මේ සමග ඊලග ජනාධිපතිවරණයකදී සහ පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක දී මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනුවුන දේශපාලන බලවේගය වූ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පරාජය කළ හැක්කේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා ගොනු කෙරුන බලවේග නැවතත් එක්කර ගැන්ම මගින් පමණක් ය යන අදහස කිහිප පොලක් ම විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත. පසුගිය දිනෙක මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී යහපාලන ආංඩුවේ ඇමතිවරයෙකු වූ පාඨලී චම්පික රණවක මෙම යෝජනාව කලේ ය. 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගයේ සිවිල් සමාජකාරකයෙකු වූ ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි  මුහුණු පොතේ සටහනකින් මෙයට සමාන අදහසක් දැක්විය. විපක්ෂ නායක ආර් සම්බන්ධන් ඉදිරිපත් කළ අදහස ද මෙයට ම සමාන එකක් විය. මෙම යෝජනාව ගැන තම අදහස් දැක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පාර්ලිමේන්තුවේ දී පැවසුවේ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා බලවේගය නැවත ගොනු කිරීම ක…